Śladów twórczości Lidii Rosińskiej rozrzuconych po świecie jest wiele. W swoim rodzinnym mieście zakopiańska artystka pokazuje swoje prace rzadko.

Tym bardziej cieszy wystawa, którą od piątku można oglądać w Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem. Rzeźby, obiekty, tzw. „drewniane obrazy”, rysunki oraz fotografie prac artystki rozrzuconych po świecie. Ekspozycja nosi tytuł „Human – Człowiek”, bo prace Lidii Rosińskiej od lat krążą wokół tego jednego tematu.

Sposobem na życie artystki stał się udział w sympozjach rzeźbiarskich. Kilka razy w roku, w różnych zakątkach świata artystka uczestniczy w różnych plenerach – by uczestniczyć w wernisażu, Lidka musiała przerwać plener w Niemczech.

Hiszpania, Korea Południowa, Portugalia, Turcja, Finlandia, Włochy, Rosja, Francja, Czechy, Austria i wiele innych krajów to miejsca, w których pozostały rzeźby artystki.

Prace Lidii Rosińskiej są rozpoznawalne. Budulcem jej rzeźb jest najczęściej kamień, drewno, metal (często łączone). Ciężkie bryły, z którymi zmaga się artystka. kontrastują z delikatnym rysunkiem na nich, z subtelnością, jaką wydobywa za pomocą dłuta.

– Nie jest tak, że trzeba się zamknąć w pracowni, można działać w przestrzeni – przekonywała podczas wernisażu Lidia Rosińska, czego najlepszym dowodem jest jej własna droga artystyczna. – Moje rzeźby są częścią pejzażu. To żywa galeria w niezamkniętej przestrzeni – tłumaczyła.

Jej zdaniem plusów udziału w sympozjach rzeźbiarskich jest o wiele więcej. Plenery takie są okazją do poznawania świata – innych kultur, religii; do spotkania z innymi artystami, wymiany poglądów, wzajemnych inspiracji. To także sposób na życie ze sztuki, co w dzisiejszych czasach niewielu artystom się udaje.

Lidka – jak zdradza – uwielbia rysować. Ślady tego zauważalne są nawet w jej monumentalnych rzeźbach. W zaciszu domowym, dla przyjemności, rysuje bardzo dużo. Lubi tusz, bo – jak przekonuje – piórko wymusza dyscyplinę, doprowadzenie rysunku do syntezy. Na wystawie można oglądać jej rysunki tuszem z cyklu „Together” – kobiece akty malowane delikatną kreską.

Wspólnym mianownikiem wszystkich jej prac – i monumentalnych rzeźb, i mniejszych form, i rysunków – jest nie tylko temat, ale także emanujący z nich spokój, rodzaj swoistego ukołysania, uspokojenia za pomocą sztuki. Jest w nich też rodzaj pewnego niepokoju, ale artystka mówi o nim bardzo subtelnie, nienachalnie.

Zakopiańska rzeźbiarka często ucieka w swoich pracach od figuratywnego przedstawiania. Lubi niedopowiedzenia. Milczy po norwidowsku. Zostawia miejsce na refleksję odbiorcy.

Wystawa jest okazją do zobaczenia różnych dróg, różnych materii, z którymi zmaga się artystka. Okazją do własnego odkrycia subtelnych światów Lidki.
Pretekstem do zorganizowania wystawy w zakopiańskiej MGS jest obchodzone w tym roku przez artystkę 15-lecie działalności twórczej. Z tej okazji podczas piątkowego wernisażu Maciej Wojak, przewodniczący komisji kultury, wręczył artystce nagrodę burmistrza.

Beata Zalot