Łez wzruszenia nie było, ale raczej żarty, między którymi jubilat przemycił kilka refleksji o życiu, twórczości, no i o samym sobie. Wszyscy, którzy zebrali się 29 marca w Atmie, a więc goście, przyjaciele i miłośnicy twórczości Macieja Pinkwarta, zgotowali jubilatowi wielką niespodziankę.

Jeszcze dźwięki muzyki z Marcowych Wieczorów Kameralnych nie zamilkły, a obok fortepianu postawiono na drewnianych sztalugach plakat, ukazujący wszystkie publikacje jubilata. Kierownik Atmy Lesław Dall w imieniu swoim i Muzeum Narodowego w Krakowie złożył podziękowanie kustoszowi Muzeum Karola Szymanowskiego, Maciejowi Pinkwartowi, za twórczość propagującą zarówno osobę samego kompozytora, jak i muzeum, oraz za to, że dzięki niemu ściany Atmy nasiąkają muzyką.
 
Jubileusz był podwójny, Maciej Pinkwart świętował bowiem 60-lecie urodzin i 40-lecie pracy twórczej. Debiutował twórczo adaptacją książki Jamesa D. Salingera \"Buszujący w zbożu\". Po przetłumaczeniu jej na język polski i napisaniu scenariusza została ona w 1968 roku wystawiona na deskach Teatru UW Wagant, gdzie zagrał w niej główną rolę. Natomiast pierwszą publikacją książkową Macieja Pinkwarta był przewodnik po Atmie, wydany w 1978 roku. Obecnie ma już 5 wznowień, ostatnie w 2007 roku.

Potem przyszedł czas na Zakopane. Wędrówki wydawnicze szlakiem Szymanowskiego, Karłowicza, Zaruskiego, Eljasza, kilkadziesiąt wydań po samym Zakopanem i wokół Podhala. Jest też autorem przewodników autorskich po Słowacji, Paryżu i współautorem - po Francji i Grecji. Pracę doktorską obronił w 1983 roku na podstawie pracy Prasa zakopiańska 1891-1939, która została wydana prawie 20 lat później pod tytułem Tatry w świadomości mieszkańców Zakopanego i ich gości. Prasa zakopiańska 1891-1939. Podczas jubileuszu zdradził tajemnicę, że przygotowuje habilitację.

Sekretarz miasta, senator Franciszek Bachleda Ksiedzularz przeczytał list gratulacyjny od burmistrza Zakopanego Janusza Majchra: \"Atma była i jest miejscem, które zawdzięcza Panu bardzo wiele. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że \"Maciej Pinkwart\" to już \"instytucja kultury\" w naszym mieście. (...)\" W imieniu władz miasta życzenia złożyła również Ewa Matuszewska, rzecznik prasowy Zakopanego i Maciej Wojak, przewodniczący Komisji Kultury Rady Miasta,

– Dobra – Piękna – Miłości – tego życzył Andrzej Dziuk i Zespół Teatru Witkacego. W ich imieniu kosz kwiatów i życzeń wrę-czył Krzysztof Najbor. Potem życzenia składał Zarząd Towarzystwa Muzycznego im. K. Szymanowskiego i przyjaciele. Huczne sto lat zostało odśpiewane przy akompaniamencie wybitnego pianisty Roberta Morawskiego.

A potem tort... Biały, z marcepanem, na lustrze... Przypomnę, że jeden z tomików poezji Macieja Pinkwarta nosi tytuł Lustro...
 
– Czas to jest coś, co najbardziej wiąże się z jubileuszem. Często mówimy \"minął czas\", ale to właśnie jest błąd. Czas nie mija – to my mijamy. Mijają nasze przedszkola, nasze klasy, nasze żony, nasze wzloty i upadki. Czas nie mija. Niektórzy fizycy mówią, że czas po prostu nie istnieje... Istnieją zegarki, kalendarze, metronomy - mówił jubilat. - Jak mamy nieco szczęścia, to nie miniemy całkiem, coś po nas zostanie: jakieś dzieci, wnuki, przyjaciele, książki, obrazy... Horacjańskie stwierdzenie non omnis moriar – nie wszystek umrę – w mniejszym czy większym stopniu dotyczy każdego z nas.

Renata Piżanowska