Krzysztof Wielicki to postać naprawdę niesamowita. Jako pierwszy człowiek na świecie wspólnie z Leszkiem Cichym zimą 1980 roku zdobył Mount Everest. Na Lhotse zimą też był pierwszy. Na Kanczendzongę wspiął się z Jerzym Kukuczką w 1986 roku, oczywiście również zimą. Samotnie, w ciągu jednej doby, pokonał drogę baza - szczyt - baza na Broad Peak.

Wielicki jest piątym człowiekiem na świecie, który zdobył wszystkie czternaście ośmiotysięczników, z czego aż pięć solo. Najpierw był wspomniany Broad Peak w 1984 roku i Lhotse w 1988. Ten szczyt nie dość, że zdobywał zimą, to jeszcze w gorsecie, który musiał nosić po uszkodzeniu kręgosłupa. W 1990 wybrał Dhaulagiri ścianą wschodnią. Wszystkie trzy wejścia zakończone sukcesem. Aż wreszcie zimą 1991 roku zmierzył się sam z Makalau i to była porażka. O tym wejściu i uczuciach, jakie mu towarzyszyły, napisał w książce „Solo. Moje samotne wspinaczki”. Podsumował je słowami: "Późnym wieczorem zbliżam się do naszej oświetlonej kuchni, witam się z przyjaciółmi. Oczywiście nie ma euforii, szczególnie z mojej strony. Pozostaje skromna radość, że jestem cały i zdrowy. Porażka? Wolę myśleć, że to nowe doświadczenie, ważna lekcja refleksji i pokory. Tego nigdy za wiele. Ciekawe, na jak długo wystarczy ta nauka." Cóż, jeszcze tego samego roku, jesienią, zdecydował się samotnie ruszyć na szczyt Annapurny mimo mocnego zespołu, z którym miał się wspinać. I znów porażka - Annapurna przypomniała mu lekcję z Makalau. Jednak nie odpuścił i niedługo potem wszedł na szczyt z Bogdanem Stefką. Solo zdobył jeszcze w 1993 roku Sziszapangmę - ścianą południową i w 1996 Nanga Parbat - flanką Diamir.

Za swoje wysokogórskie osiągnięcia Wielicki był wielokrotnie nagradzany. Jedną z ostatnich nagród było wyróżnienie księżnej Asturii w dziedzinie sportu, przyznane mu w 2018 roku. W 2019 roku otrzymał Złoty Czekan - potocznie zwany wspinaczkowym Oscarem - za całokształt dokonań wspinaczkowych.

Wszystko pięknie. Podziwiamy osiągnięcia Krzysztofa Wielickiego, jego wytrwałość, tak psychiczną, jak i fizyczną. Ale czy rozumiemy, co napędza człowieka mierzącego się z masywem góry i co czuje w momentach, kiedy musi dać z siebie wszystko? Czemu wybiera samotne wspinanie, skoro w górach tak wiele zależy od osoby, z którą dzieli się linę? Czy to świadomy wybór? A może po prostu splot okoliczności? Książka „Solo. Moje samotne wspinaczki” to nie tylko wspomnienia Wielickiego z wypraw, ale również próba odpowiedzenia na te wszystkie pytania. Snując ciekawie górskie opowieści analizuje on każde z samotnych wejść, starając się odnaleźć bodźce, które go podówczas ku temu pchnęły. Nie zawsze odpowiedź jest taka sama, ale gdzieś pomiędzy tymi wszystkimi historiami padają m.in. te bardzo ważne słowa: "Tylko że ja nie jestem samotnikiem, muszę mieć ludzi wokół siebie, bo alpinizm to nie góry, lecz ludzie, którzy ożywiają materię. Tym razem zostałem samotnikiem, bo nie miałem innego wyboru."

Czy książka „Solo” to podsumowanie zamykające karierę wspinaczkową Wielickiego? Czy może, dzieląc się z czytelnikami refleksjami, snuje plany na przyszłość? - Czasem można zrezygnować i świat się nie zawali. Góry też się nie przewrócą. Zawsze można do nich wrócić, będą czekały - pisze Wielicki. I dalej: Wycofuję się, ale nie poddaję. Nigdy nie będę za stary, alpinizm można uprawiać aż do śmierci. Trzeba jednak obniżać poprzeczkę.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa Agora mamy 2 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w treści maila wpisać: Książka

an

::attachment{"type":"image","item_id":"1116926", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}