Lise Leserve, członkini Armee secrete, aresztowana 13 marca 1944 roku: "Barbie był potworem i będę to powtarzać bez końca." To jedno ze wspomnień, które znalazły się w książce "Rzeźnik z LIonu" Marcelego Woźniaka - powieści na faktach o życiu nazisty Klausa Barbiego.

Oddajmy Leserve ponownie głos: „Sesje tortur trwały dziewiętnaście dni. Leżałąm potem przewiązana przez krzesło, a on uderzał mnie tą kolczastą pałką. Złamał mi kręgosłup. Po jakimś czasie ocknęłam się. Obudziły mnie… dźwięki fortepianu. Myślała, że to sen. Kiedy otworzyłam oczy, to był… Barbie. Grał na fortepianie „Polonaise heroique” Chopina. Barbie pochylił się nade mną, pogłaskał po ręce i powiedział: „To, jak sobie radzisz, jest wspaniałe, moja droga. Nikt nie wytrzymał tak długo jak ty.”

Klaus Barbie, dowódca Gestapo w Lyonie, słynął z niebywałego okrucieństwa: mordów, gwałtów i tortur. Posłał do komór gazowych w Auschwitz kilkadziesiąt żydowskich dzieci i tysiące dorosłych, pojmał i zakatował Jeana Moulina - bohatera, organizatora tajnej armii francuskich bojowników. Po wojnie Barbie, poszukiwany przez cały świat, zniknął. Nieoczekiwany zwrot akcji nastąpił w roku 1970, gdy ktoś rozpoznał gestapowca w gazecie - nazista ukrywał się w Boliwii pod nazwiskiem Altmann.

Sprawę jego ekstradycji śledził z zapartym tchem cały świat, a proces Barbiego był jednym z najgłośniejszych w historii.

Fragment prologu:

Proces Klausa Barbiego, „Rzeźnika z Lyonu”, rusza 11 maja 1987 roku i toczy się przed ławą przysięgłych departamentu Rodanu w Palais de Justice w Lyonie. Po raz pierwszy w historii Francji ktoś jest sądzony za zbrodnie przeciwko ludzkości. Ofiary Barbiego nareszcie mają szansę opowiedzieć publicznie o wydarzeniach, o których pamięć jest wciąż żywa i bolesna.
Mównica znajduje się u szczytu sali, na podwyższeniu prowadzącym ku sędziemu. Z audytorium wszystko obserwuje dziewięciuset dziennikarzy.
Oto prowadzona jest pod rękę Lise, kobieta o siwych, delikatnych jak mgła włosach. Jej mąż i syn nigdy nie wrócili z obozu. Pracownik sądu podsuwa jej krzesło. Ale oto Lise krzesło odstawia, opiera o nie drewnianą laskę. Prostuje się jak struna, podnosi wysoko głowę i spogląda teraz intensywnie w oczy sędziego. Czekała na ten moment czterdzieści lat. Przez najbliższe kilka minut ta starsza kobieta znów będzie dwudziestolatką. Tak jak wtedy, kiedy wydarzyło się to, co niżej.
Lise Lesevre, członkini Armée secrete, armii podziemia w Lyonie. Aresztowana 13 marca 1944 roku:
– Barbie był potworem i będę to powtarzać bez końca. Zaczęło się od tego, że zobaczyłam jakieś dziwne rekwizyty na stole. Barbie wytłumaczył mi, że to kajdanki, które mają po wewnętrznej stronie kolce. A potem mi je założył i zaczął zadawać pytania. Kajdanki były ciasno zapięte, ból był nie do zniesienia, bo kolce wżynały mi się w nadgarstki. Moje ręce dosłownie płonęły z bólu, byłam przekonana, że zaraz odpadną mi wszystkie paznokcie. Ponieważ na żadne z pytań Barbiego nie odpowiedziałam, w południe podwiesił mnie pod sufitem za nadgarstki. Ja w tej pozycji nie byłam w stanie oddychać! Ta tortura odbywała się wiele, wiele razy. Około północy zostałam zabrana do „łaźni” – tak na to mówili. I było to makabryczne przeżycie. Zerwał ze mnie ubrania, bo z własnej woli nie zgodziłam się rozebrać. A potem musiałam wejść, kompletnie naga, do wgłębienia z lodowatą wodą. Jeden z mężczyzn, którzy tam byli, brutalnie zatkał mi nos, a drugi wziął starą, zardzewiałą puszkę po ciastkach i zaczął wielokrotnie wlewać z niej wodę w moje usta. Dusiłam się i dławiłam na zmianę. Potem wymyślili inną torturę. Miałam stopy przywiązane do deski, Barbie stał na końcu wanny. Pociągnął łańcuch i moja głowa gwałtownie zanurkowała, zaczęłam się topić. Trudno opisać, jaką okrutną bestią był Barbie. Kiedy wchodził do celi, miałam wrażenie, że mam do czynienia z rozwścieczonym zwierzęciem, a nie człowiekiem. To był czysty terror. Na salę wjeżdża kobieta na wózku inwalidzkim. Pomagają jej strażnicy w czarnych mundurach.
Enna Léger, członkini Armée secrete w Lyonie. Aresztowana 8 maja 1944 roku:
– Proszę pana, on podpalał mi nogi, czy pan to rozumie? Dlaczego on to robił, dlaczego podpalał mi nogi? Jak często się nade mną znęcał? Jak często? Boże, to jest tak okropne wspomnienie! Związali mi z tyłu ręce, Barbie z całych sił uderzył moją głową o ścianę. Osunęłam się na ziemię, a wtedy kopał mnie, kopał z całych sił! Byłam w agonii, nic nie mogłam zrobić. Potem kazał mi uklęknąć, wziął mój różaniec i związał mi nim ręce. Morderca! Morderca! Związał mi dłonie różańcem! A kiedy dostrzegł, że opieram się na piętach, zaczął mnie po nich kopać i bić. Byłam tyle razy bita przez Barbiego pięścią w twarz, kopana… W którymś momencie, już w obozie, powiedziałam do siebie: „Nic już nie rozumiem, mój wzrok zaczął słabnąć”. I po chwili przestałam widzieć cokolwiek. Od tamtej pory jestem niewidoma.

Uwaga konkurs!
Od wydawnictwa Filia mamy dla Was egzemplarz książki. Otrzyma go osoba, która jako pierwsza napisze do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Książka.
an

::attachment{"type":"image","item_id":"922352", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}