To był najlepszy mecz Polaków na Mundialu i gdybyśmy pod koniec pierwszej połowy wykorzystali doskonałą sytuację mógł on się zakończyć zupełnie inaczej.

Polacy zagrali zupełnie inaczej niż z Meksykiem czy Argentyną. Kapitalną partię rozegrał Zieliński, który kierował naszą grą w ataku. A przecież przed tym meczem zastanawialiśmy się, czy coś takiego jak gra Polski w ataku z Francją w ogóle będzie miała miejsce. Oczywiście Francja była lepsza i ma piłkarskiego geniusza Mbappe, którego strzałów nie był w stanie obronić nawet najlepszy bramkarz tego turnieju Wojtek Szczęsny. Po spotkaniu mogliśmy zresztą oglądać piękne sceny, gdy Szczęsny pocieszał swojego synka, któremu łzy ciekły z oczu.

Nie ma wątpliwości, że Francja była lepszym zespołem, przeprowadziła więcej groźnych akcji, oddała więcej strzałów, ale to przecież mistrzowie świata. Gdyby jednak w 38 minucie Francuzi nie mieli wielkiego szczęścia, a piłka po jednym z trzech strzałów Polaków wpadła do siatki, ten mecz mógłby potoczyć się zupełnie inaczej. Niestety, nie wpadła, a szczęście podobno sprzyja lepszym. Tak też było i tym razem, bo ledwie 6 minut po tej wyśmienitej okazji Giraud pokonał Szczęsnego.

To był jednak najlepszy mecz na tych mistrzostwach nie tylko Zielińskiego, ale także Casha, Bereszyńskiego, Kamińskiego i Frankowskiego. I nawet Grosicki, który dopiero w samej końcówce wszedł na boisko na lewym skrzydle zakręcił dwa razy Francuzami i to po jego dośrodkowaniu mieliśmy rzut karny. I dobrze, że w tym wypadku my mieliśmy trochę szczęścia, jedenastka została powtórzona i chwilę później na ustach Lewandowskiego pojawił się uśmiech.

Polacy jadą do domu, ale z podniesionymi czołami. Pierwszy raz od 36 lat wyszliśmy z grupy, postawiliśmy się mistrzom świata i wreszcie, po tylu latach nie mamy się czego wstydzić, chociaż do walki jak równy z równym z najlepszymi drużynami świata jeszcze daleka, bardzo daleka droga.