Historia Bożego Narodzenia to dla mnie przede wszystkim historia Boga, który się przyplątał, zabłądził - mówił o. Jacek, jezuita z "Górki" w Zakopanem. I wspominał pasterkę, na której mówił o pasterzach z działek.

Kiedy pracował w Gliwicach, został poproszony o wygłoszenie kazania na pasterce dla bezdomnych z "Barki" w Strzelcach Opolskich. - Myślałem, że będę mówić dla kilkunastu osób, a tu okazało się, że pasterka jest w ogromnym pomieszczeniu, w czymś w rodzaju popegeerowskiej wielkiej stodoły wypełnionej słomą. Ze słomy był ołtarz, siedziska dla ludzi. Bezdomni wszystko przygotowali, sami odgrywali pasterzy przy szopce z żywymi zwierzętami. Na nabożeństwie było z tysiąc osób - wspominał o. Jacek.  Podkreślał, że atmosfera była wyjątkowa, trudna do ujęcia w słowach. - Ludzie byli tam zewsząd, a jakby się od zawsze znali. To było takie poczucie jedności w przeżywaniu tajemnicy Bożej - opowiadał. - Przygotowane wcześniej kazanie nie pasowało do tego miejsca. Wszystko mi się zburzyło, spontanicznie postanowiłem im opowiedzieć o pasterzach z działek.

Tuż za kościołem w Gliwicach, gdzie miał posługę o. Jacek, były ogródki działkowe. Zimą altanki zasiedlali bezdomni. - Żyłem wtedy życiem tych pasterzy z działek - mówił. - Dlatego postanowiłem o nich właśnie opowiedzieć. I o tym, że historia Bożego Narodzenia to tak naprawdę historia Boga, który się przyplątał, zabłądził. Bój objawił się pasterzom, śmierdzielom, tym niedomytym, głodnym, brudnym, czasem zasikanym, takim jak ci bezdomni. Ich właśnie wybrał. Mówiłem wtedy do nich, że Bóg się od nikogo nie odwraca, nikogo się nie brzydzi - mówił.

W tym miejscu był później na pasterce jeszcze kilka razy i za każdym razem było to dla niego ogromne przeżycie.

Przez kilka lat o. Jacek był w Zakopanem na "Górce" i wtedy właśnie z nim rozmawialiśmy. Górką górale  nazywają klasztor i kościół oo. Jezuitów, gdzie od ponad 40 lat w Kaplicy Ślubowań, przed obliczem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, w obecności duchownego można złożyć ślubowanie abstynencji alkoholowej, a także od narkotyków, papierosów czy hazardu. O. Jacek ma w kaplicy dyżur co drugi dzień. O. Jacek  zajmował się też organizacją Ignacjańskich Spotkań ze Sztuką.

- Wigilia u nas to dzień wytężonej pracy - posługa w konfesjonale. Teoretycznie spowiadamy do godz. 14, ale nie wychodzimy z kościoła, dopóki wszyscy się nie wyspowiadają - opowiadał. A tych, którzy odkładają wizytę przy konfesjonale na ostatni moment przed świętami, nie brakuje. Są też tacy, którzy przyjeżdżają z zagranicy dopiero 24 grudnia, a chcąc święta spędzić godnie, trafiają do kościoła na Górkę.

Duchowni są już po kilku dniach spowiedzi. - Daje się we znaki zmęczenie fizyczne, ale i zmęczenie innego rodzaju. Czasem są takie sytuacje, kiedy człowiek czuje bezradność, kiedy może tylko włączyć element wiary i pomyśleć "Panie Boże, ja nic nie mogę, ale Ty możesz sprawić.....".

 

Po wyjściu z kościoła duchowni mają trochę czasu, by posprzątać w swoim pokoju i przygotować się do wigilijnej wieczerzy, która rozpoczyna się w klasztorze o godz. 17.  Po niej każdy idzie do swojego pokoju. Jedni, by przed pasterką się jeszcze zdrzemnąć, inni, by posłuchać kolęd. Bywa, że rozlegnie się dzwonek do Kaplicy Ślubowań. - Bo kaplica działa 365 dni w roku, zasadniczo od godz. 8.30 do 17.30, ale telefon jest zawsze pod ręką. Zdarzają się wezwania nawet w nocy - opowiada. Jak się okazuje, są i tacy, którzy szukają tu wsparcia także w Wigilię. O. Jacek na dowód otworzył nam księgę z rejestrami wszystkich osób, które złożyły tu ślubowanie. W wigilię przed naszą rozmową  przysięgę abstynencji złożyło na "Górce" 7 osób.

wysłuchała Beata Zalot

(o. Jacek Hubicki zmarł niespodziewanie w 2021)