Bachledy wciąż bez drogi dojazdowej do muzeum sportów zimowych. Król Łęgowski zamyka podwoje placówki przed zwiedzającymi.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"10329"}

Mieczysław Król Łęgowski znany jest ze swej wielkiej kolekcji nart, z pięknych wierszy i spinek góralskich, dzieł kowalskich i metaloplastycznych. Udziela się społecznie, promuje Podhale, góralszczyznę, ludowe rzemiosło i regionalną twórczość artystyczną. Sporo lat walczy ze szpiczakiem mnogim. Nie daje się rakowi. Mimo choroby, w rodzinnym domu na Bachledach sam przysposobił dwie sale na muzeum sportów zimowych. Eksponatów pozazdrościć mu może niejedna państwowa czy prywatna placówka. Niedawno dom-muzeum trafił na Szlak Dziedzictwa Kulturowego Podtatrza. Ale wszystko wskazuje na to, że prywatne muzeum zostanie zamknięte na głucho. Jego właściciel chce się wycofać z życia publicznego. – Nie będę już prezentować żadnych nart, ani kolekcji starych strojów, filmów historycznych, obrazujących świetność dawnego Zakopanego – Mieczysław Król Łęgowski nie kryje żalu. I pokazuje swój niechciany zbiór – grubą teczkę dokumentów dotyczących fatalnego stanu drogi dojazdowej do domu.

Pierwsze pisma w tej sprawie noszą daty z lat 90. ubiegłego wieku. – Były starsze, ale zacząłem je składać dopiero w 1994 roku. Radni poszczególnych kadencji wiele obiecywali w kampaniach wyborczych. Tak samo, jak burmistrzowie. Ale jak wygrywali wybory, zapominali o Bachledach – miłośnik historii i narciarstwa pokazuje list z 1995 roku. Mieszkańcy dopominają się w nim naprawy drogi łączącej Króle – Zwijacze z osiedlem Bachledy. Porównują się do Indian w rezerwacie, bez możliwości rozwoju cywilizacyjnego. Władze poszczególnych kadencji tłumaczyły, dlaczego tak się dzieje: najpierw ze względu na brak kanalizacji, potem konieczność pociągnięcia linii energetycznej, gazowej, telefonicznej. – Dziesięć lat już mamy kanalizację, nie mogą stosować tego wybiegu. Dlatego twierdzili, że droga biegnie po prywatnych gruntach i nie może być naprawiona za publiczne pieniądze – zaznacza Mieczysław Król Łęgowski. Jakież było jego zdziwienie, gdy sprawdził dokumentację w geodezji. Okazało się, że działką, przez które przebiega droga, przynajmniej od 3 lat zarządza gmina. Gdy kolejny raz poszedł po prośbie w sprawie koniecznego remontu drogi, usłyszał, że nie będzie to łatwa sprawa, ponieważ trzeba wzdłuż niej zbudować odwodnienie. A na to potrzeba potężnych środków.

– Miała mnie odwiedzić wycieczka dzieci ze szkoły na Harendzie. Musiałem im odmówić. Nie jestem w stanie sprzątać błota, a w piątek akurat padało – stwierdza zrezygnowany urzędową przepychanką Mieczysław Król Łęgowski. Zamyka swe muzeum przed gośćmi dopóty, dopóki gminna droga nie przestanie przypominać błotnistego zlewiska. – Latem nie można wytrzymać od tumanów kurzu, teraz wszędzie pełno błota. Ostatnie pismo złożyłem do urzędu w maju i do tego czasu nie dostałem żadnej odpowiedzi. Pełne lekceważenie ze strony urzędu – podsumowuje Mieczysław Król Łęgowski.

Rafał Gratkowski