Śpiewaczka Elżbieta Wierzbińska przeżyła sto lat. Na nic nie narzeka, pogody ducha jej nie brakuje, choć pamięć już nie ta, co dawniej.

Były kwiaty i lampka szampana. No i gratulacje od burmistrza Zakopanego, listy od wojewody małopolskiego i premiera Donalda Tuska. Rodzina zebrała się w sobotę, oficjalni goście z magistratu dotarli kilka dni później. – Mama się bardzo cieszy. Ma już sto lat i pięć dni – mówi Jan Wierzbiński, syn stulatki. – Oprócz mnie jest jeszcze siostra. Mama ma dwoje dzieci, czworo wnucząt i dwoje prawnucząt.

Elżbieta Wierzbińska urodziła się 25 września 1910 roku. Kocha teatr, muzykę, śpiew, haft i krawiectwo. To ostatnie zamiłowanie odziedziczyła po tacie. Jej ojciec Jan Kowalski był cenionym krawcem, restauratorem, który przy Krupówkach prowadził słynną restaurację „Empire” (dziś góralska „Bacówka”). Zakładał Park Miejski w Zakopanem. W trakcie II wojny światowej przeszedł przez obóz koncentracyjny Auschwitz. Miał nr 99.

Stulatka urodziła się w Zakopanem i tu mieszka „od zawsze”. – Na chwilę przeprowadziliśmy się z mężem do Izdebnika, ponieważ został kierownikiem fabryki wódek, ale po wojnie szybko wróciliśmy do Zakopanego. Mieszkam w jednym miejscu, to chyba dlatego tak długo żyję. Śpiewałam lata całe w Morskim Oku jako solistka chóru Echo Tatrzańskie – przypomina Elżbieta Wierzbińska. Nie ma specjalnej recepty na długowieczność. Może uśmiech, dobry humor, ruchliwy tryb życia. I wycieczki w góry. W Tatry. – Mama cieszy się dobrym zdrowiem, na nic nie narzeka, ale jak mam przyjechać do niej z Nowego Targu, to kilkakrotnie muszę jej o tym przypominać. Bo mama lepiej pamięta przeszłość, niż to, co zdarzyło się wczoraj – śmiej się Jan Wierzbiński.

Rafał Gratkowski