Ludmiła Sorokowska jest ukraińską dziennikarką, która mieszkała w Chersoniu na południu Ukrainy. Dwa tygodnie po wybuchu wojny i zajęciu jej miasta przez rosyjskich agresorów przyjechała do Zakopanego.

- Dziś mija rok od rosyjskiego ataku na Ukrainę. Jak wspominasz tamten dzień?

- Pamiętam, że obudził nas huk. Myślałam, że to odgłos śmieciarki, która o poranku zabierała śmieci. Po chwili jednak zadzwonili znajomi z okolic Krymu i powiedzieli, że zaczął się rosyjski atak. Wtedy już wiedziałam, że to nie śmieciarka, a po prostu na nasze miasto spadają bomby.  To wspomnienie pozostanie ze  mną na długo.

- Rosjanie szybko zajęli wtedy Chersoń.

- Tak, weszli do miasta po paru dniach. Mój mąż jest żołnierzem, ja jestem dziennikarką. Wiedziałam więc, że mogę czuć się zagrożona. Rosjanie dzwonili do naszej redakcji. Chcieli, żebyśmy wydawali naszą gazetę, drukowali ją w ich drukarni i publikowali ich propagandę. Nie chcieliśmy tego, nasi dziennikarze wyjechali.

- Jak to się stało, że trafiłaś do Polski, do Zakopanego.

- Po zajęciu miasta przez rosyjskich żołnierzy zadzwonił do mnie Jurek Jurecki (wydawca Tygodnika Podhalańskiego). Wcześniej byłam w Zakopanem w redakcji TP z innymi dziennikarzami z Ukrainy. Jurek pytał co się ze mną dzieje, zaprosił mnie żebym przyjechała do Zakopanego. Było bardzo niebezpiecznie, zdecydowałam się wyjechać i tak jestem w Zakopanem już prawie rok.

- Jakie teraz panują nastroje w Ukrainie?

- Ludzie są bardzo zjednoczeni. Putin chciał rozbić naszą jedność oddzielić zachód od wschodu, północ od południa, a tymczasem niesamowicie nas zjednoczył. Pod tym względem poniósł całkowitą klęskę. Zrobił w rok to, co naszym urzędnikom nie udało się przez 30 lat. Myślał, że wygra wojnę w trzy dni. Na Białorusi czekał już Wiktor Janukowicz, który miał być do Kijowa przywieziony przez rosyjskich żołnierzy. Putin myślał, że rozbije Zachód, NATO. Nie spodziewał się też pewnie takiej pomocy dla Ukrainy ze strony Zachodu.

- Chersoń został wyzwolony przez wojska ukraińskie. Jak wygląda tam teraz sytuacja?

- Niby życie toczy się normalnie. Mamy prąd, wodę. Ludzie codziennie idą do pracy, do sklepu, ale nigdy nie wiadomo, czy z takiej wizyty w sklepie wróci się do domu. Ataki rakietowe są prawie codziennie. Trzy dni temu we wtorek bomba spadła na osoby czekające na autobus na przystanku. Zginęło sześć osób, kilkanaście zostało rannych. Na pewno potrzebna jest pomoc humanitarna, potrzebna jest żywność, lekarstwa. Tego brakuje najbardziej.

- Jesteś w Zakopanem już rok.

- Mieszkamy razem z czterdziestką innych osób z Ukrainy w ośrodku na ul. Broniewskiego. Mamy zapewnione noclegi, jedzenie, za co bardzo dziękujemy. Mam jednak nadzieję, że ta wojna się skończy, że będę mogła wrócić jak najszybciej do wolnej, niepodległej Ukrainy. Dziś (piątek) o godz. 14 wybieram się na demonstrację na Krupówkach, przy Oczku Wodnym w rocznicę rosyjskiej agresji na Ukrainę.

p