To była podróż bez telefonu, internetu, w miejsca, gdzie rocznie dociera tylko dwa tysiące turystów.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"105726"}

Fotograf Krzysztof Heyke z górami jest związany od dzieciństwa. Od ponad 50 lat przyjeżdża w Tatry.  W pewnym momencie swojego życia poczuł jednak potrzebę kontaktu z najwyższymi górami i od trzech dekad organizuje wyprawy w przeróżne łańcuchy górskie na całym świecie. Ma na koncie jeden z siedmiotysięczników.

Opowiadać o górach aparatem

- Wybieram się w te góry nie po to, aby na nie wyjść, ale aby w jakiś sposób opowiedzieć o nich aparatem, kamerą i opisać je - mówi. O tym opisywaniu gór i wyprawie do Nepalu opowiadał w galerii Doktora przy ul. Witkiewicza w Zakopanem ze swoją żoną Marią Gabryś-Heyke. - Moja małżonka jest moim przeciwieństwem, pianistką. Ze względu na to, nie może uprawiać żadnych sportów. Nigdy nie zabierałem swoich bliskich w góry, bo skupiałem się trochę na sobie. Zabranie pianistki, osoby mi bliskiej w trudny teren było pewnego typu wyzwaniem - mówi Krzysztof Heyke.

Zamknięta brama

Opowiadał o swojej wyprawie sprzed przeszło 20 lat na Annapurnę, gdzie trafił do miejsca, w którym król Nepalu izolował lokalnego władcę, króla legendarnego Królestwa Mustangu. Dotarł wtedy do bramy, przez którą nie można było przejść. Zdjęcie tej bramy wisiało u fotografa w domu. Upadek królestwa Nepalu sprawił, że kraina Mustangu trochę się otworzyła. Stąd też pomysł na kolejną wyprawę w tamten rejon tak, aby tym razem przez tę mityczną bramę przejść.

Schronienie Tybetańczyków

- Zdjęcie tej bramy wisiało w domu, prowokowało nas do rozmów, aż 4 lata temu Krzysztof dojrzał do tego, aby zaproponować mi podróż do Nepalu właśnie do Królestwa Mustangu - mówi Maria Gabryś-Heyke. Fotograf na wyprawę zabrał kilka aparatów, aby uwiecznić podróż różnymi technikami. Celem podróży był udział w festiwalu mnichów buddyjskich w stolicy Królestwa Mustang Lomanthang. - Impulsem dla naszej wyprawy była też chęć poznania kultury tybetańskiej, bo Tybetańczycy po represjach ze strony chińskiej znaleźli właśnie tam schronienie - wspominała Maria Gabryś-Heyke.

Wygnać demona

Podróż odbywała się bez ubezpieczenia, elektryczności, bieżącej wody, zasięgu internetu. Działają tam tylko telefony satelitarne. Gdy wyprawa się rozpoczynała, byli zdani tylko na siebie, przewodnika i lokalną ludność w słabo zaludnionych osadach. Pokonali historyczną drogę handlową między Indiami a Tybetem, którą transportowano sól. Podróżnicy wzięli udział w dorocznym święcie mnichów, na które wyciągają oni jeden raz w roku liczące 400 lat szaty. Przez trzy dni mnisi odbywają rytualne tańce przy głośnej muzyce, w obecności króla, mieszkańców i nielicznych turystów. Te tańce mają na celu wypędzenie na kolejny rok złego demona z miasta. Święto kończy się procesją, w czasie której kukła demona jest wynoszona z miasta, a król wykonuje strzał ze skałkowego pistoletu. Rocznie na wejście do krainy Mustangu otrzymuje tylko ok. 2000 osób, barierą jest też długa podróż i marsz, który trzeba przebyć, aby dotrzeć do krainy. Nie da się tam dojechać, trzeba trasę pokonać na piechotę. Wszystkie towary są tam donoszone na plecach i mułach.

Jak zostać mnichem

Zima w tym rejonie jest bardzo ciężka. Na terenach położonych powyżej 4000 metrów temperatura spada grubo poniżej - 20 st. C. Koczownicza ludność spędza wtedy czas w murach miast. Przybywają tam na miejsce stałych mieszkańców, którzy z kolei emigrują do niżej położonych, cieplejszych terenów. Gdy podróżnicy pytali, jaka temperatura panuje w domach, usłyszeli, że to ok. minus 2 st. C. W skałach w Królestwie Mustangu schronienie znaleźli tybetańscy mnisi.
- Edukacja jest tam czymś elitarnym, trudno dostępnym. Pierworodny syn zostaje oddany na naukę do świątyni buddyjskiej, niekoniecznie musi zostać mnichem, może wystąpić z klasztoru. Jeśli jednak zdecyduje się nim zostać, musi przejść drogę buddyjskiego wtajemniczenia - tłumaczy Maria Gabryś-Heyke.

Trzy lata, trzy miesiące i trzy dni w jaskini

Po odbyciu edukacji kandydat na mnicha w jednej ze świętych jaskiń musi spędzić trzy lata, trzy miesiące i trzy dni bez kontaktu ze światem zewnętrznym. Wyznaczone osoby z rodziny dostarczają mu tylko niepostrzeżenie pokarm. Jest wyposażony w ciepłe skóry, ale nie może przez ten czas opuścić jaskini. - Jaką drogę trzeba przejść, aby wytrwać w tej jaskini, to możemy sobie tylko wyobrazić. Pytałam jednego z mnichów, co czuje się, wychodząc po tak długim czasie na zewnątrz. Odpowiedział z uśmiechem, że ma się po prostu długie włosy i brodę. Na pewno natomiast z tych ludzi promieniuje na zewnątrz niezwykły spokój i harmonia - podsumowuje wyprawę do Królestwa Mustangu Maria Gabryś-Heyke.

p