- Teatr to portal między tym, co fizyczne, a metafizyczne. To jednak, co przeżyjemy w nim, zależy już od nas samych - przekonywała prof. Teresa Pękala podczas finału 39 urodzin Teatru Witkacego.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"115373"}

Co roku urodziny zakopiańskiego teatru i jednocześnie urodziny patrona - Stanisława Ignacego Witkiewicza (139) to kilkudniowe świętowanie, dni obfitujące w wydarzenia artystyczne, no i oczywiście zjazd z różnych stron Polski i świata wszystkich tych, którzy tworzą wielką rodzinę Teatru Witkacego.

Tradycją jest sobotnia premiera. W tym roku urodzinowa publiczność zobaczyła świetny spektakl w reżyserii Grzegorza Brala "Labirynt Schulza". Ze znakomitą scenografią i kostiumami Adama Łuckiego, pokazującymi bogactwo szarości. Z pięknymi, poruszającymi, ale i niełatwymi w wykonaniu pieśniami polifonicznymi a nawet śpiewem gardłowym, alikwotowym kojarzącym się z tradycyjnym śpiewem mieszkańców Tuwy na Syberii (nie jestem pewna który z aktorów był wykonawcą tego utworu).  Były ciarki na plecach podczas tych pieśni napisanych przez Alicję Bral i wykonanych wspólnie z zespołem Teatru Witkacego! Ale przede wszystkim była to podróż oniryczna, niejednoznaczna, gdzie jedna scena przechodziła w drugą bez logicznego ciągu. Była słynna Ulica Krokodyli, była Adela, która rozpala wyobraźnię wszystkich nastoletnich czytelników "Sklepów Cynamonowych" (kiedyś to była lektura szkolna!). Były fantazyjne  ptaki i oczywiście ojciec, który w spektaklu jest swoistym przewodnikiem po tym szalonym, chorym - oglądanym tak naprawdę przez dziurkę do klucza - świecie.

No i ci, którzy znają rysunki Bruno Schulza musieli zauważyć, że na scenie jego prace ożywają, że drabiny czy inne metalowe elementy konstrukcji są jak kreski spod ręki artysty, a aktorzy są niczym postaci malowane przez niego. Po takim spektaklu nie chce się świętować, chciałoby się w ciszy zabrać te obrazy i dźwięki, które wiercą w głowie, a tymczasem był to dopiero początek świętowania.

Po krótkiej przerwie goście przenieśli się do nowej Sceny Atelier, niedawno otwartej, dedykowanej młodemu pokoleniu.I tu - tradycyjnie - był koncert w wykonaniu zespołu Teatru Witkacego. Potem przemówienia, dziękczynienia, gratulacje i prezenty.

Nie jeden raz podczas tych urodzin było odwołanie do tego, co dzieje się za wschodnią granicą. Inną dziś wymowę ma znana dobrze z repertuaru Witkacego piosenka "Obroń nas Stachu". Do wojny w Ukrainie odwołuje się wystawa Zbigniew Bajka otwarta w trakcie urodzin. Na szczęście mamy Teatr Witkacego - portal - jak nazwała go prof. Teresa Pękala, w którym możemy się schronić, choćby na chwilę. Niech więc podarowana przez nią na ręce Andrzeja Dziuka, dyrektora Teatru Witkacego - zielona, zdrowa oliwka w doniczce, która jest symbolem długowieczności, długo jeszcze rośnie. Niech będzie wróżbą. Niech tak samo trwa teatr przy Chramcówkach.

Beata Zalot