W Miejskiej Galerii Sztuki otwarto wystawę prac Stanisława Kulona, są monumentalne rzeźby, ceramika i wstrząsające obrazy z Uralu.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"116238"}

W ramach "Salonu Marcowego" w Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem otwarto wystawę prac Stanisława Kulona. O życiu i twórczości artysty mówiła Lidia Rosińska-Podleśny, szefowa galerii i jednocześnie kurator wystawy. Dziękowała za liczne przybycie wszystkim miłośnikom sztuki. Wśród nich była m. in. córka artysty Agnieszka. 

Ekspozycja prowadzi przez różne etapy życia artystycznego rzeźbiarza. Ukazuje ewolucję formy, techniki i inspiracji. - Kulon, poprzez swoje dzieła, odkrywa piękno w materii, podkreślając jednocześnie głębokie refleksje nad ludzkim doświadczeniem. To nie tylko przegląd dzieł, lecz także opowieść o artystycznym śladzie, który pozostawił w historii rzeźby - podkreśla Lidia Rosińska-Podleśny. 

Dzieła prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów rodzinnych, dokumentacja fotograficzna i pozostałe materiały dzięki uprzejmości Centrum Kultury w Łomiankach i Anny Plewki. Wystawę oglądać można do końca maja.  Warto, to bo niesamowita podróż śladami twórczości  artysty rzeźbiarza, profesora sztuk plastycznych, który tworzył rzeźbę monumentalną i ceramiczną. 

Notka o artyście

Stanisław Kulon - polski rzeźbiarz, urodzony 26 sierpnia 1930 roku w Sobiesku na Kresach Wschodnich. 10 lutego 1940 roku został wywieziony wraz z rodzicami i rodzeństwem na Ural. Stracił tam matkę, ojca i troje młodszego rodzeństwa. Do kraju wrócił w 1946 roku. W latach 1948–1952 uczęszczał do Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem (był uczniem Antoniego Kenara), które ukończył w 1952 roku. Po zdaniu matury kontynuował naukę na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Ludwiki Nitschowej i Mariana Wnuka. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1958 roku. Od 1958 do 1966 roku był asystentem w pracowni Ludwiki Nitschowej. W 1964 roku związał się z grupą „Rekonesans” i przez wiele lat uczestniczył w jej wystawach. Od 1988 do 2000 roku był profesorem Wydziału Rzeźby w swojej macierzystej uczelni.

Żył i tworzył w Łomiankach gdzie zbudował dom i pracownię. Zmarł 15 maja 2022 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

rav