Od siedmiu lat ratuje koty w Zakopanem. - Czasem mam ich 50, przyjeżdżają po nie ludzie nawet z Holandii czy Anglii. Najbardziej przeżyłem historię rannego kota, którym przez tydzień nikt się nie zaopiekował, a dogorywał na deptaku na Gubałówce - opowiada Gerard Wolski.

Gerard Wolski przez wiele lat był zakopiańskim policjantem śledczym. W czasie pandemii poznała go szerzej Polska, gdy angażował się w akcje Góralskiego Veta. Teraz jego pasją stało się ratowanie kotów. Wyręcza w tym szereg instytucji, chociaż ponosi coraz większe koszty swojej charytatywnej działalności.
Gdy wchodzi się do domu Gerarda Wolskiego w Kościelisku, od razu widać, że kocha zwierzęta. Oprócz kotów ma też swoje cztery psy, odgrodzone oczywiście od całej kociej ferajny. Część pomieszczeń w swoim domu przystosował specjalnie dla kocich gości. Ma wydzielone boksy, klatki, pomieszczenia.

Nawet kilkadziesiąt kotów

- Każdy kot, który do mnie trafia, przechodzi kwarantannę. Musi być pod obserwacją. Sprawdzamy, czy nie jest chory, odrobaczamy go. Dopiero po jakimś czasie może mieć kontakt z innymi kotami, aby nie rozniósł jakiejś niebezpiecznej choroby - opowiada Gerard Wolski.

Kotami zajmuje się ze swoją partnerką Edytą. Pomagają mu także wolontariusze, którzy przybywają z Polski. Za noclegi w wynajmowanych przez Gerarda pokojach pomagają mu w zajmowaniu się zwierzętami. A że zdarza się, że kotów jest nawet kilkadziesiąt, pracy jest bardzo dużo.
- To naprawdę ciężka praca. Nie uznaję czegoś takiego, że lekarstwem na bezdomność jest zabranie kota z ulicy, wykastrowanie go i powrót na ulicę. To nic nie daje. My każdego kota chcemy przekazać w dobre ręce. Wielce pomaga mi też wolontariuszka z Zakopanego Ela Fedorowicz, na którą zawsze mogę liczyć, i często zastępuje mnie w codziennym zajmowaniu się zwierzętami - tłumaczy.

Wszystko zaczęło się od miauczenia

O dziwo, kiedyś miał na koty straszne uczulenie. Gdy wchodził do sąsiadki, która trzymała kilka kotów, po chwili był cały opuchnięty, dusił się, z nosa ciekło niemiłosiernie. Wszystko się jednak zmieniło. - Siedem lat temu poszedłem z psem na spacer. Z jakiejś rury dobiegało straszne miauczenie. Dokopałem się do dwóch małych kotków. Wziąłem je do domu i uczulenie przeszło. Później znalazłem matkę z małymi i tak się zaczęło - opowiada Gerard.
Koty przynoszą mu ludzie, znajduje je sam, trafiają też z urzędu miasta.
- Staram się im zapewniać jak najlepszą karmę, wodę kupujemy tylko w sklepach, bo ta z kranu może jednak czasem zawierać jakieś niebezpieczne bakterie. Koty mają czysto, regularnie sprzątamy im klatki, kuwety - mówi Wolski.

Koty skrzywdzone przez ludzi

W pomieszczeniach, gdzie przebywają koci goście, zamontował kamery, aby w czasie swojej nieobecności móc w każdej chwili sprawdzić, co dzieje się z jego podopiecznymi. Są takie koty, które ktoś mu podrzuca. Dostaje też telefony, że na przykład w parku w Zakopanem ktoś porzucił cztery małe kotki.

- Wtedy jadę na miejsce i je zabieram. Staram się dla wszystkich znaleźć nowy dom. Trafiają do mnie też koty skrzywdzone przez ludzi, które są bardzo nieufne, zachowują się agresywnie. Muszę być trochę kocim psychologiem, przyzwyczajać je stopniowo do swojej obecności, głaskać. Dopiero, gdy przejdą taką terapię, mogą wejść w kontakt z innymi kotami. Wtedy już nie są agresywne i nie zrobią sobie wzajemnie krzywdy - dodaje Gerard  Wolski.

Kacper, Melchior i Baltazar, który wybiera się do Holandii

Każdy kot, który do niego przybywa, dostaje imię, a także obowiązkową książeczkę zdrowia.
- Zadzwonił do mnie na przykład ksiądz, który na stałe wyjeżdżał z Małopolski. Nie miał co zrobić z kotami, które zaczął dokarmiać. Dzwonił, że jak on wyjedzie, to te koty nie przeżyją, prosił o pomoc. Przyjęliśmy je od niego. Chłopców nazwaliśmy: Kacper, Melchior i Baltazar, a dziewczynkę Marysia. Trzy już trafiły do nowych domów, a Baltazar niedługo pojedzie do Holandii - opowiada Gerard.
Po koty, przeznaczone do adopcji, przyjeżdżają bowiem do niego do Kościeliska ludzie z całej Polski, ale także z Europy, chociażby z dalekiej Holandii, Wielkiej Brytanii czy Niemiec. Jeśli nie mogą przyjechać, wynajmowana jest specjalna firma kurierska, która zajmuje się przewozem zwierząt z Kościeliska zagranicę.

Ranny kot na deptaku

Rocznie przez dom Gerarda przewija się nawet kilkaset kotów, które zyskują nowe, lepsze życie. Gdy odwiedziliśmy go w Kościelisku, jeden czarno-biały "kolega" czekał grzecznie w klatce na nowych właścicieli z Krakowa. Niestety, ostatnio zdarzył się jeden przypadek, który pokazał, jaka może panować znieczulica wobec ciepiących zwierząt.

- Dostałem sygnał od pani z Gubałówki, że od tygodnia po deptaku, wśród setek turystów błąka się tam ranny, cierpiący kot - opowiada Gerard. Czworonoga szybko udało się zlokalizować. Nie był w stanie nawet szybko uciekać. Prawdopodobnie został otruty, do tego miał odmrożoną mordkę. Bardzo cierpiał. Na filmiku, który pokazuje Wolski, widać, jak zwierzę tuli się do swojego wybawiciela. Niestety, mimo transportu do weterynaryjnej kliniki w Krakowie, zwierzę nie przeżyło. - Bardzo to przeżyliśmy, bo pewnie, gdyby ktoś wcześniej zainteresował się kotem, to zwierzę by przeżyło - opowiada Gerard.

Najpierw popularność, później kontrola

Jedynym plusem całej tej sytuacji była popularność wideo, przedstawiającego ratowanie zwierzęcia. Zyskało ono ponad pół miliona odtworzeń. Dzięki temu zgłosiło się sporo osób, które przekazały datki na pomoc w ratowaniu zakopiańskich kotów.
- Robię to wszystko z pasji, nie dla pieniędzy. Nie chcę zakładać żadnej fundacji, ale utrzymanie tych wszystkich zwierząt kosztuje bardzo dużo. Dzienny koszt utrzymania takiego kota to ok. 10 złotych. Jeśli mam ich 30 czy więcej, to łatwo policzyć, ile to kosztuje. Finansuję to wszystko z prowadzonej przez siebie działalności. Nie narzekam, ale wiadomo, że każdy datek jest potrzebny - dodaje Gerard Wolski. Dziękuje on zakopiańskiej przychodni Tatravet, gdzie ma zarejestrowanych ponad 200 wizyt z kotami. Na całą działalność tylko w ciągu ostatniego roku wydał - szacuje - ok. 100 tys. złotych.

Jeśli ktoś chciałby pomóc, łatwo znajdzie go na Facebooku czy TikToku. Popularność w mediach społecznościowych miała też swoje minusy. Od razu pojawili się krytykujący  wszystko hejterzy, którzy zaczęli wysyłać donosy do inspekcji weterynaryjnej. Pokłosiem była kontrola. W miejscu, gdzie urzędniczki wpisują uwagi, co trzeba poprawić, prowadząc taką kocią działalność, pozostały puste rubryki. Wszystko było w absolutnym porządku. Czy koty potrafią się odwdzięczyć za pomoc? - Nawet największe dzikusy po jakimś czasie zaczynają mieć do nas większe zaufanie. Zaczynają dawać się głaskać, tulą się. To wystarcza - podsumowuje Gerard.

Paweł Pełka