- Na nasze głowy posypały się szkła z rozbitych okien, ludzie momentalnie uciekli do schronów - mówi Wojciech Małeta z Zakopanego.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"117484"}

Mimo artyleryjskiego ostrzału, Wojciech Małeta po raz drugi dotarł z pomocą na chersońską linię frontu. - Gdy bomba uderzyła za sąsiedni blok, trzeba było się ewakuować, z okien powypadały wszystkie szyby - mówi Wojciech Małeta. Jest już w Zakopanem. I szykuje się do kolejnego wojennego konwoju. 

Pokonał około trzech tysięcy kilometrów. W samochodzie spędził kilka dni, od środy do poniedziałku. Dotarł praktycznie na linię frontu. Udało mu się zawieść jedzenie, picie, ubrania, sprzęt medyczny i lekarstwa. Po raz kolejny dotarł z pomocą ludziom w Chersoniu. 

Śmierć zbiera żniwo

- Udało się. Front dał nam o sobie znać. Nie było lekko - mówi Wojciech Małeta. To jego dziesiąty konwój na Ukrainę i drugi na linię frontu. Tym razem trzeba było wypełniać mnóstwo dokumentów, by dostać przepustki, bez których nie ma szans na wjazd na front. - Do tego podpisywanie oświadczeń, że wjeżdżasz na własne ryzyko. Bo miesiąc temu zginęły tu cztery osoby z konwoju humanitarnego, bodajże Francuzi - wyjaśnia Wojciech Małeta. 

Podczas rozdawania żywności oraz paczek z prezentami dla dzieci obok nich, przy sąsiednim bloku, spadła bomba. Uderzenie było potężne. Ludzie natychmiast rozbiegli się do schronów. - Trzask, huk, panika. Szyby z kilku mieszkań posypały się na nas. Dostaliśmy sygnał do natychmiastowej ucieczki. Nie wiem, czy ktoś doniósł, że rozdajemy paczki, bo uderzenie było o włos od nas. Nie można było czekać, trzeba było się błyskawicznie przemieścić w inne miejsce - dodaje Wojciech Małeta. 

Cebula między blokami

Mówi, że wciąż widzi twarze tych biednych, ogołoconych ze wszystkiego ludzi. Przerażone biedne dzieci, ich młode matki oraz starzy ludzie. - Niech to nigdy tu do nas nie dotrze. A kto się śmieje i już jest obojętny co się tam dzieje, to niech się przejedzie. Niech spróbuje i zobaczy na własne oczy. Tam ludzie na trawnikach między blokami sadzą ziemniaki, cebulę i szczypiorek. Nie mają nic. Nie wiem, jak oni żyją, jak dają radę. Po raz kolejny mi się udało. Obiecałem im tam w Chersoniu, że nie zapomnimy o nich. Ja znowu się pojawię - podkreśla Wojciech Małeta. Wraz z nim w samochodzie jechał wojskowy Wołodia i Andrzej, właściciel hurtowni, która niesie pomoc dla Ukrainy. Wołodia to były pilot. Za to, że dostarcza dary z Polski został uhonorowany medalem od ukraińskiej armii. Gdy tylko go otrzymał, od razu przekazał medal, na którym widnieje wielkie serce Wojciechowi. Wraz z certyfikatem. - Wołodia powiedział, że nie ma mowy. Że to jest medal dla mnie. Tylko armia nie miała mi go jak dać, bo tam w wojsku nie wiedzą, kto dostarcza te wszystkie paczki. To on urzędowo medal przepisał na mnie - podsumowuje Wojciech Małeta. 

Rafał Gratkowski