To była uczta nie tylko muzyczna. W tym swoistym, awangardowym spektaklu zagrała też przestrzeń i światło.

Poniedziałkowy koncert w Teatrze Witkacego w ramach festiwalu Muzyka na Szczytach zabrał melomanów w świat muzycznej przestrzeni, a to za sprawą Karlheinza Stockhausena, niemieckiego kompozytora, nazywanego "prorokiem dwudziestowiecznej awangardy”. Mimo że wybrzmiały tylko dwa jego dzieła, pochodzące z dwóch różnych okresów jego twórczości, była to esencja jego twórczości i muzycznego myślenia.

Pierwszy z utworów to kompozycja na sześciokanałową taśmę Gesang der Jünglinge, czyli "Śpiew młodzianków", uznawana za pierwsze arcydzieło muzyki elektroakustycznej (1955-56). Awangardowe, atonalne dźwięki pojawiały się w różnych stronach sali. Publiczność słuchająca w ciemnościach oglądała tylko świetlne koła, krążące po pustej scenie. 

Drugim utworem był "Arlekin" na klarnet solo (1975), dzieło zainspirowane komedią dell’arte. Arlekin to najsłynniejsza postać błazna, a także jedna z najważniejszych postaci komedii dell’arte. Jego głównym zadaniem było komplikowanie akcji i wprowadzenie komizmu do przedstawienia, aby wywołać śmiech publiczności. Jest to przykład utworu scenicznego, który łączy w sobie elementy teatralne i muzyczne. Siedem części granych attaca ukazuje różnorodność charakteru postaci i muzyki zarazem, od motywów lirycznych, zabawnych po dramatyczne.

Świetnie z rolą Arlekina poradziła sobie Barbara Borowicz, która w pełnej krasie zaprezentowała trudną kompozycję niemieckiego kompozytora. Wykazała się nie tylko świetną grą na klarnecie, ale także grą aktorską, niezłą kondycją (utwór trwał aż 45 minut!) i poczuciem humoru. Jej klarnet tańczył, rysował w powietrzu melodie, dźwięki odwzorowywała także ruchem całego swojego ciała.

Bardzo ważną rolę podczas obu utworów odgrywało światło, a odpowiedzialny za nie był  Bartosz Sałdan. Ten koncert był bardzo ciekawym doświadczeniem. Choć wywoływał w publiczności czasem salwy głośnego śmiechu, wymagał też skupienia i wytrwałości. Jednocześnie pokazał, ile jeszcze w muzyce można pokazać, jak można z dźwiękiem eksperymentować. Udowadniał też, że nie ma jasno wyznaczonych granic, w których mieści się pojęcie muzyki.

bz