– Katastrofa w Smoleńsku niczego nie nauczyła polityków. Zamiast się pogodzić, przez ten wypadek kłócą się jeszcze bardziej – twierdzi 10-letni Kuba. – Lepiej, żeby pomyśleli o tych, co umarli, i się za nich pomodlili – uważa Basia.

10 kwietnia minie rocznica tragedii w Smoleńsku. Zapytaliśmy trzecioklasistów z Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej w Zakopanem, jak zapamiętali ten tragiczny dzień sprzed roku, co wiedzą o katastrofie i jaką mają opinię na temat tych wydarzeń.
 
– Spałam wtedy u mojej przyjaciółki Julii – 10-letnia Ola dobrze pamięta sobotę sprzed roku. – Przyszedł tata, zawołał mnie na dół i powiedział, że była katastrofa i że Lech Kaczyński nie żyje. Mamie trochę łzy leciały. To był smutny dzień – opowiada. – Mnie też wtedy zełzawiło, płakałam, bo żal mi było, że zginęło tyle ludzi – mówi Basia.

– Usłyszeliśmy w radiu, że coś się dzieje z prezydentem, mama włączyła telewizor, pamiętam, że na wszystkich stacjach mówili o tym. Mama szukała kanału, gdzie nie ma zdjęć z katastrofy, żeby odreagować. Potem wyłączyła telewizor i razem modliliśmy się za tych, co zginęli – przypomina sobie Karolina.

– Miałam iść właśnie do kościoła, jak się dowiedziałam o katastrofie. Pani katechetka tłumaczyła nam dokładnie, co się stało – opowiada Ania. – A teraz rodzice czytają „Uważam, że” i tam właśnie napisali, że w Smoleńsku był szpieg. Bardzo mnie to zainteresowało, przeczytałam cały artykuł, ale nic z tego nie zrozumiałam – dodaje.

– Mama mi tego dnia mówiła, że jak w czasie wojny Niemcy napadli na Polskę, to w Katyniu doszło do jakiejś strasznej rzeczy. I Rosjanie zwalali wszystko na Niemców – mówi Karolina. – Ten Smoleńsk to coś okropnego, to miasto śmierci – dodaje. – Zgadzam się z Karoliną, Smoleńsk to miasto śmierci. Tam w czasie wojny Rosjanie zabili najlepszych polskich generałów, strzelali im w tył głowy – dodaje Kuba. – I właśnie rok temu ten samolot leciał do Smoleńska, bo w Katyniu, gdzie był ten mord, była jakaś rocznica – wyjaśnia.

Co 10-latki wiedzą dziś na temat katastrofy? – W samolocie była jakaś awaria – tłumaczy Daniel. – W ogóle to piloci nie wiedzieli, co zrobić, bo samolot stracił kierowanie – wyjaśnia Kuba. – Mnie doszły słuchy, że pilot mógł być pijany – wtrąca Ania. – Do katastrofy doszło, bo była mgła. Jedni mówili pilotowi, żeby lądował, inni, żeby się wzbijał. Nie wiedział, co robić. Cztery razy kołował, aż w końcu spadł – tłumaczy powody wypadku Angelika. – A mój tata uważa, że to wina Lecha Kaczyńskiego, bo to on kazał lądować pilotowi. Ja i mój tata nie lubimy Kaczyńskich – podkreśla Zuzia. – A ja uważam, że to Bronisław Komorowski jest złym prezydentem – twierdzi Ania.

– Prezydent Kaczyński i jego żona to byli bardzo mili ludzie – podkreśla Angelika.
Dominik po wysłuchaniu wszystkich uwag mówi w końcu, że nie zawinili ludzie, tylko pogoda. Zosia mu przytakuje.

Wszystkim trzecioklasistom katastrofa w Smoleńsku kojarzy się głównie ze śmiercią prezydenta i jego żony. Pytamy, czy wiedzą, kto jeszcze zginął w Smoleńsku?. Karolina twierdzi, że jakiś generał. – Kilku generałów – poprawia ją Basia. – Dużo ważnych ludzi – dodaje.

– Dużo żołnierzy – dorzuca Kuba. – I jedna starsza pani, chyba z Warszawy, zapamiętałam ją, bo to była bardzo stara kobieta – wyjaśnia Zuzia.

W jednym trzecioklasiści z POSA są zgodni; ta katastrofa niczego nie nauczyła polityków. – Ta tragedia nic nie dała, politycy powinni się pogodzić, a przez Smoleńsk kłócą się jeszcze bardziej – mówi mądrze Kuba. – Zamiast się kłócić, powinni pomyśleć o tych, co umarli – uważa Basia.

– Ta katastrofa wszystko zepsuła – politycy się kłócą tylko o Smoleńsk. Mama mówiła, że nie powinni się kłócić o krzyż w Warszawie – uważa Karolina. – I o to, gdzie postawić pomnik Kaczyńskiego, też się kłócą – dodaje zniesmaczona Zuzia.

– Wolę, żeby mnie już nie rozsmucali – mówi Basia. – Nie chcę już słuchać w telewizji o tym Smoleńsku. Powinni wyjaśnić tę sprawę, ale o niej ciągle nie mówić – uważa 10-latka. Podobne zdanie ma Karolina: – Prezydent Kaczyński nad nami czuwa z nieba. Ale o tej tragedii w Smoleńsku nie powinni ciągle mówić w telewizji. Tego jest za dużo, po czubek nosa.

– To nas nie powinno dotyczyć, jesteśmy przecież dziećmi – puentuje Zuzia.

Beata Zalot-Tomalik