Krajobraz Tatr i Podtatrza ukazują obrazy olejne Franciszka Wójcika, które składają się na wystawę w Muzeum Stylu Zakopiańskiego im. Stanisława Witkiewicza w zakopiańskiej willi Koliba.

Franciszek Wójcik (1903-1984) był jednym z najbardziej aktywnych artystów zakopiańskich. Edukację artystyczną rozpoczął od nauki w Państwowej Szkoły Przemysłowej we Lwowie. Później pobierał nauki na Wydziale Malarstwa i Rzeźby krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Studiował m.in. u Stanisława Kamockiego, Kazimierza Sichulskiego, Wojciecha Weissa, Władysława Jarockiego.

Już w tym czasie był wyróżniany za malarstwo krajobrazowe. Stanisław Kamocki był nie tylko nauczycielem dla młodego pejzażysty, ale również przyjacielem. Niekiedy wspólnie wybierali się w plener, dlatego czasem w ich obrazach pojawiały się te same motywy. W plenerze malował też ze Stanisławem Gałkiem i Michałem Stańko. Lubił wędrować po Polsce. Z każdego miejsca przywoził obrazy. Na płótnie utrwalał też Rzym, gdzie przebywał na stypendium.

W Zakopanem Franciszek Wójcik zamieszkał w czasie drugiej wojny światowej i pozostał tu na zawsze. Spod jego pędzla wychodziły pejzaże, portrety, martwe natury. Wykonywał wiele rysunków ołówkiem i węglem. Malował również wnętrza kościołów. W swoich pracach stosował rozmaite techniki: temperę, akwarelę, pastel, ale najczęściej malował farbami olejnymi. Kiedy mieszkał w Zakopanem, najchętniej utrwalał podtatrzańskie oraz górskie pejzaże.

Jeszcze przed przeprowadzką pod Tatry swoje prace pokazywał na wielu ekspozycjach. W czasie okupacji Niemcy zrabowali mu 60 obrazów, które były przeznaczone na wystawę w Katowicach.

Na wystawę w willi Koliba zostały wybrane obrazy o tematyce tatrzańskiej i podhalańskiej. Przedstawiają nie tylko góry, ale romantyczne Podtatrze, jakiego już nie ma. Znikły prawdziwie góralskie chaty, które lubił uwieczniać w swoich pracach, a pusty wówczas krajobraz został gęsto zabudowany. Ulubionym motywem artysty był Giewont. Malował go z różnych miejsc i w różnych porach roku. – Franciszek Wójcik kochał malarstwo, ale był też człowiekiem wszechstronnie uzdolnionym – mówiła w czasie wernisażu 1 kwietnia Izabela Leśniak, wnuczka artysty.

– Dziadek grywał na różnych instrumentach, pisał wiersze, był sportowcem. Pamiętam, jak z Janem Sztaudyngerem wymieniali sobie wierszowane listy. Moją mamę i mnie uczył malować, bo chciał, żebyśmy kontynuowały jego pasję. I udało się. Mama skończyła ASP, a ja też przejęłam tę „pałeczkę”. Gdy ktoś go spytał, dlaczego maluje, odpowiadał: „Maluję, bo to jest piękne. I maluję, bo to jest nasze” – podkreśliła.

Franciszek Wójcik pozostawił po sobie setki obrazów. Malarstwo było nie tylko sposobem na życie, ale przede wszystkim pasją artysty. W tym roku mija 30 lat od ostatniej indywidualnej wystawy w Zakopanem Franciszka Wójcika, który obchodził wtedy 60-lecie pracy artystycznej. Obecna ekspozycja rozpoczyna cykl kilkunastu wystaw, które będą pokazywane w różnych miejscach Polski.
Jolanta Flach