Władysław Hasior był miłośnikiem sztuki plebejskiej i jak dziecko dziwił się otaczającemu go światu, w zeszłym roku wypadła 25. rocznica śmierci artysty.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"127571"}

- W zeszłym roku minęła 25. rocznica jego śmierci. Miałem nadzieję, że w jakiś sposób ta smutna rocznica zostanie uczczona w filii Muzeum Tatrzańskiego. Starałem się w dyrekcji, aby mnie tam wpuszczono, by poprowadzić takie wykłady o sztuce, tak jak to robił Hasior. Opowiadał o żywiołach, poezji przydrożnej. Ja byłem na wielu jego wykładach, chciałem te spotkania ze sztuką pociągnąć. Ale nie udało się, dlatego dziękuję serdecznie pani Małgorzacie Wnuk za to, że mnie tu wpuściła i mogę opowiedzieć o sztuce Hasiora, artysty karpackiego, związanego mocno z Zakopanem, który wyrósł tu i w okolicach Nowego Sącza i nasiąkł tą naszą miejscową kulturą ludową - dziękował Piotr Bies, doktor sztuk pięknych, rzeźbiarz, nauczyciel, autor sztuk teatralnych, odznaczony medalem "Gloria Artis". Z licznie zebranymi w Centrum Kultury Rodzimej "Czerwony Dwór" gośćmi podzielił się swoimi osobistymi wrażeniami ze spotkań z mistrzem Hasiorem. 

- Poznałem go w połowie lat 70, gdy zacząłem uczyć się w Liceum Hasiora. Wtedy już był takim celebrytą. Był znany i rozpoznawany. Z jego nazwiska ukuło się już nawet wtedy powiedzenie, że gdy ktoś zrobił coś nietypowego, to mówiono, że to taki "hasioryzm" - Piotr Bies mówił o życiu i twórczości Władysława Hasiora, o jego fascynacji sztuką plebejską i o artystycznym przekazie, by twórca był zawsze jak dziecko - wiecznie zdziwiony światem. Przypomniał ulubione powiedzenie Hasiora, którego często używał, a było to sformułowanie "o dziwo". Piotr Bies prezentował też wybrane dzieła Władysława Hasiora i jego fotografie z Notatnika. A także zrujnowaną willę "Borek" i jej spalone wnętrza, w których mieściła się przed laty pracownia i mieszkanie artysty oraz internat Szkoły Kenara.

Więcej zdjęć ze spotkania w naszej galerii: https://24tp.pl/g/3769

rav