Poniżej list - felieton Pawła Majcherczyka, po jego niedawnej wizycie w Zakopanem.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"132374"}

Jadąc do Zakopanego, biło mi szybciej serce niż w samolocie, gdy leciałem do Grecji, Hiszpanii czy Włoch. Pociągiem z Wrocławia do Zako jedzie się 6,5 godziny — tyle samo, co z Warszawy do Dubaju samolotem. Tylko po co miałbym lecieć do Dubaju, żeby wjechać na szczyt szklanego wieżowca Burdż Chalifa i obserwować przepych, zagryzając dubajskie (pistacjowe) czekoladki? Wybieram Zakopane — z historią literacką, stylem zakopiańskim oraz szlakami prowadzącymi na szczyty wysokich Tatr.

Choć od dawna wiadomo, że Zakopane kastruje Zakopane.

Krupówki to jeden wielki jarmark, którym rządzą luksusowe marki i najniższe pobudki szybkiego zysku. Stają się drugą Andor(k)ą — mini stolicą zakupów, gdzie góry pełnią funkcję widokówki do obiadu lub kolacji. Dlatego unikałem „niepachu” Krupówek, tego tandetnego gwaru i tanich rozmów. Wybierałem inne drogi. Bo trzeba wdychać zakopianię — chodzić po górach, słuchać Szymanowskiego, czytać górską i groteskową literaturę. Trzeba poczuć dandyzm zakopiański, o którym Witkacy pisał w dowcipnych felietonach: by zadziwiać siebie, a nie innych. Mnie Tatry niezmiennie zachwycają.

W drodze do Zako czytałem dramaty Różewicza i doczytywałem Jarry’ego — o Ubu i Ubicy. Na rozgrzewkę wszedłem na Nosal, odwiedziłem kilka chatek zaprojektowanych przez Stanisława Witkiewicza, a w willi Oksza trafiłem na dużą wystawę Witkacego. Codziennie chodziłem ulicą Kasprusie — tą samą, którą poruszał się Szymanowski.

Zwieńczeniem była wizyta w Teatrze Witkacego: obejrzałem „Akt Przerywany, czyli Teatr Nie(konsekwencji)”, spektakl na podstawie dramatów Różewicza w reżyserii Andrzeja St. Dziuka. Zgrabne, aktualne teksty, ukazujące kondycję współczesnego człowieka. Ciekawe przełożenie literatury na scenę — rapowe etiudy, ruchoma scenografia, zmienność, rytm.

Wszedłem też na Kościelec (2155 m n.p.m.) — szczyt niełatwy, bez łańcuchów, wymagający wspinaczki pod koniec. Po chwili na wierzchołek dotarły dwie dziewczyny w profesjonalnym sprzęcie taternickim. Mówiły, że kilka dni temu były na Gerlachu, ale to właśnie Kościelec sprawił im więcej trudności.

Cudowna Hala Gąsienicowa — majestatyczna, wciąż prawdziwa.

Bo jest tylko jedno miejsce w Polsce, które oferuje niczym niezmąconą zakopianinę. Trzeba tu regularnie wracać i korzystać z najlepszego towaru.

Paweł Majcherczyk,

autor dwóch tomików poetyckich "Ponieważ" (2018) i "Zaburzenia mowy" (2021) oraz książki krytycznoliterackiej "Usługi zecerskiej" (2020), w której jest rozdział poświęcony Stanisławowi Ignacemu Witkiewiczowi. Niebawem ukaże się jego nowa książka ze szkicami literackimi. Mieszka w Siechnicach.