Gdy wokół rosną pokłady jadu, żółci i goryczy, ona ucieka od świata podłości, sięga po pędzel i maluje tatrzański pejzaż. Ale w takich barwach, że złota polska jesień wymięka.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"133889"}

W  Tatrzańskim Centrum Kultury "Jutrzenka" w Zakopanem otwarta została wystawa prac malarskich autorstwa Beaty Kołaciak. W sobotnie popołudnie licznie przybyli przyjaciele, artyści z Teatru Witkacego, miłośnicy żywych, barwnych obrazów artystki. Jej prac nie da się zaszufladkować, bo raz oddają realistycznie górski pejzaż, a raz są zapisem snów, marzeń na jawie. Raz przypominają portrety Witkacego. Lecz są podszyte ciepłem, słońcem, sercem i duszą.  

Dlatego też Krzysztof Jędrzejowski, dyrektor placówki podkreślał, że sztuka jaką prezentuje Beata Kołaciak niczego nie zmyśla, pokazuje prawdę, eksploduje uczuciami, tym co artystce w duszy gra. 

Beata Kołaciak zaznaczyła, że wystawa poświęcona jest wszystkim przyjaciołom. - Muszę wymienić parę osób. Dedykuję wystawę i szczególnie chciałam podziękować za wsparcie i opiekę w chorobie Maciejowi Jachymiakowi, Bronkowi Stochowi, Bożenie Jarosławskiej, Darkowi Nieleszczukowi i oczywiście człowiekowi, który mi pokazał jak piękna może być modlitwa na różańcu, księdzu Bogusławowi Bartkiewiczowi - wyliczała przybyłych na wernisaż gości. A ksiądz Bogusław od razu zaproponował, że wszystkich zapisze do Róż Różańcowych. 

- Te obrazy to moja ucieczka od znieczulicy, która panuje już wokół powszechnie. Ucieczka od polityki i wszystkich brudów tego świata. Choć gdyby popatrzeć na te moje koty, to są to krwiożercze istoty - z uśmiechem wyjaśniała Beata Kołaciak. 

Swą przygodę z malarstwem rozpoczęła w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. A. Kenara w Zakopanem. Po ukończeniu trzeciej klasy przerwała naukę. Do pędzli wróciła po osiemnastu latach. Pracę przy sztalugach zwykle traktuje jako terapię. 

Więcej zdjęć z otwarcia wystawy w "Jutrzence" w naszej galerii: https://24tp.pl/g/3820

rav