Lokatorka z budynku socjalnego, pani Maria czuje się oczerniana i poniżana przez radnego Wojciecha Tatara, podkreśla na dzisiejszej sesji, że na to nie pozwoli, bo choć jest biedna, to najcenniejsze co jej w życiu zostało to własna godność.

Ma tylko godność. Pod takim tytułem opisywaliśmy sprawę pani Marii w naszym papierowym wydaniu Tygodnika Podhalańskiego. Kobieta czuje się poniżana i oczerniana przez radnego Wojciecha Tatara. 

Wystąpienie pani Marii na czwartkowej sesji:

Chodzi o jego ostatnie wystąpienie na sesji rady miasta. Podczas dyskusji na temat sprzedaży mieszkania po zmarłym przy Alejach 3-go Maja, wiceburmistrz Bartłomiej Bryjak dał kilka przykładów, w jak fatalnych warunkach mieszkają dziś niektóre rodziny korzystające z pomocy miasta. Padł adres Przewodników Tatrzańskich 4. Burmistrz przypomniał, że budynek jest nieocieplony i zagrzybiony. I że potrzeba 420 tysięcy złotych na ocieplenie, izolację ścian fundamentowych od wilgoci, remont kominów. 

Radny Tatar wyjaśnił, że zna lokatorkę i to ona jest jego zdaniem sama sobie winna. Mówił, że dostała mieszkanie wyremontowane, ale nie ogrzewała go przez oszczędności i nie wietrzyła. Stąd wilgoć i zagrzybienie. I że nie skorzystała z propozycji innych lokalizacji. 

- Jak mógł mnie tak oczernić! Ja na to nie pozwolę, bo ja już nic w życiu nie mam, ale mam swoją godność, nawet jako osoba niepełnosprawna. Nie pozwolę, żeby mnie tak publicznie radny Tatar szkalował, mnie i mojego niepełnosprawnego syna - płacze kobieta. Wyjaśnia, że mieszkania, zaproponowane przez miasto w innych lokalizacjach nie wchodziły w rachubę. Jedno było na trzecim piętrze. - Z toaletą na zewnątrz, w korytarzu. Ja o kuli ledwie chodzę, po trzech operacjach. To nie do życia dla mnie. A na Kamieńcu żądali kaucji blisko trzy tysiące, jak ja mam rentę tysiąc dwieście. I z tego opłacam lokal i muszę żyć - dodaje nasza rozmówczyni. Przy Alei Przewodników Tatrzańskich mieszka od 2017 r. Już kilkakrotnie opisywaliśmy jej trudne życiowe doświadczenia. 

Kobieta pokazuje rachunki za prąd. Pierwsza rata 650 złotych. Kolejne aż do października 241 złotych miesięcznie. - Jak można mówić, że ja nie wietrzę i nie grzeję? Jak można mnie tak oczerniać publicznie? Mnie i chorego syna - płacze poszkodowana przez los zakopianka. Dodaje, że piece akumulacyjne zamontowane przed laty przez urząd nie działają. Są niesprawne, przepaliły się grzałki. - Zgłosiliśmy to administracji, dobrze wiedzą. Obiecali wymienić - dodaje nasza rozmówczyni. Podkreśla, że czuje się przez radnego Tatara oszkalowana i poniżana. - Przyjeżdżają do nas uchodźcy z Ukrainy. Nikt im nie wypomina gdzie wcześniej mieszkali, tylko dostają godną pomoc. A ja? Z synem? Dom nam się spalił i to nie nasza wina, że nie mamy na godne lokum. Ale nie pozwolę, żeby radny naszą godnością szargał. Jak tu był z wizytą, to do naszych drzwi nie zapukał. Poszedł do sąsiadki i tam siedział dwie godziny. A teraz się pastwi naszym kosztem.

Nasza rozmówczyni twierdzi, że problem z wilgocią ma przynajmniej kilka źródeł. Nieszczelne kominy, z których woda leje się do mieszkania i rynny. W czasie opadów deszczówka spływa po oknach. Do tego sąsiedzkie zalewanie. - Jestem notorycznie zalewana przez sąsiadkę z góry. A z komina wody spływają razem z sadzą na podłogę. Tu naprawdę już wiele znieśliśmy, ale nie da się żyć. Ostatnio makaron mi zapleśniał momentalnie - dodaje poszkodowana. Ma 57 lat, ale wygląda na dużo więcej. Życie doświadcza ją okrutnie. - Tylko godność mi została. Nie wiem na jak długo. Bo jak przeczytałam to, co mówi o mnie radny Tatar, to tak mi ciśnienie skoczyło, że myślałam, że umrę. Dlaczego tak nas oczernia? Mnie i chorego syna?

O fatalnych warunkach, w jakich przyszło jej żyć, pisaliśmy już w 2019 roku. Zgłosiła się do naszej redakcji, by opowiedzieć o lokalu przydzielonym przez miasto. Już wtedy walczyła z wszechobecną wilgocią. Grzyb niszczył ściany, ubrania, jedzenie. 

Wcześniej  kobieta mieszkała w Białym Dunajcu, ale dom spłonął. Na krótki czas przygarnęli ją sąsiedzi. Potem tułała się po Olczy i Cyrhli.  

- Niech radny nie opowiada głupot, że ja mieszkałam w pustostanie, jak na budowie. To był drewniany, góralski dom, w którym mi pozwolono się schronić. Ja tego tak nie zostawię - ociera łzy z oczu mieszkanka Zakopanego. Zapowiada, że będzie chciała wystąpić na najbliższej sesji rady miasta. Chce, aby radny za swe słowa publicznie ją przeprosił. Bo choć jest biedna, to ma swoją godność. 

rav