\"Ikona\" to temat dorocznej wystawy malarstwa na szkle podhalańskich artystów, którą organizują księża marianie w Galerii Religijnej Sztuki Ludowej im. Jana Pawła II w Jaszczurówce. Wernisaż odbył się 21 czerwca.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"1355"}

Każdego lata podziemie kaplicy Witkiewiczowskiej w Jaszczurówce zamienia się w Galerię Religijnej Sztuki Ludowej, gdzie prezentowane jest podhalańskie malarstwo na szkle. Prowadzą ją klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Zgromadzenia Księży Marianów. Od lat wystawiają tutaj swoje prace m.in.: Ewelina Pęksowa, Władysław Walczak Baniecki, Zofia Fortecka, Janina Jarosz-Walczakowa, Barbara Baniecka-Dziadzio, Anna Słowińska-Stopka, Anna Madeja, Stanisław Wyrtel.

Wystawy w galerii mają charakter tematyczny, a artyści każdego roku dostosowują swoje prace do myśli przewodniej ekspozycji. Tego roku tematem wystawy jest \"Ikona\". Ze szklanych obrazków patrzy Madonna z Dzieciątkiem, Chrystus Nauczający, apostołowie, jakby z rzędu Deesis z ikonostasu. Są również sceny biblijne, ściśle związane z tematem wiodącym wystawy.

Przed wernisażem w kaplicy w Jaszczurówce zostało odprawione nabożeństwo z ikoną Matki Bożej Orantki. Prowadził je o. Krzysztof Babik z parafii na Cyrhli. – Ikona powstała jeszcze przed podziałem Kościoła chrześcijańskiego na wschodni i zachodni, ale w tym pierwszym jest obecna do dzisiaj – wyjaśniał o. Krzysztof. – Ikona to okno ku wieczności – dodał.

Ikona powstała w świecie chrześcijaństwa bizantyjskiego. Celem pisania ikony, co w języku greckim oznacza \"obraz\", jest przedstawienie rzeczy boskich, świata modlitwy i spotkania człowieka z Bogiem. O jej odrębności świadczy historia, głębokie znaczenie teologiczne i kanon stworzony na bazie doświadczenia Kościoła, od którego ikonopisarz nie może odstąpić. Treści przedstawiane na ikonach nigdy nie przekraczały przekazu biblijnego, ściśle łączyły się z nauką Kościoła. \"Ikona to wyrażone kolorami imię Boże\" – twierdzi Paweł Floreński w książce \"Ikonostas i inne szkice\". Teologowie nigdy nie komentowali urody malowidła, lecz piękno niewidzialne.

Dzisiaj w wielu miejscach można jeszcze oglądać ikony pochodzące z różnych epok i centrów malarstwa: malowidła greckie, kreteńskie, rosyjskie i najbliższe nam – karpackie. Wszystkie świecą przyćmionym światłem złota. Prawdziwość wizerunków potwierdzają – zgodnie ze zwyczajem – podpisy w języku greckim lub cerkiewno-słowiańskim.
W krajach, znajdujących się pod wpływem kultury bizantyjskiej, ikony zajmowały szczególne miejsce nie tylko w świątyniach, ale również w domach wyznawców obrządku wschodniego.

Jolanta Flach