Nie rzuca się w oczy. Schowana wśród drzew, tuż przy szlaku na Kalatówki, trwa od ponad stu lat. Pustelnia brata Alberta to jedno z najbardziej niezwykłych, a zarazem najmniej znanych miejsc w Tatrach. Od Kuźnic dzieli ją zaledwie 10-15 minut spokojnego marszu, ale historia, którą skrywa, sięga znacznie dalej.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"137324"}

Niewielki drewniany budynek powstał w 1901 roku i należy do klasztoru Albertynek. Składa się z dwóch pomieszczeń. Jedno z nich było celą Adama Chmielowskiego - brata Alberta, artysty, powstańca styczniowego i założyciela zgromadzenia. To tutaj zatrzymywał się podczas przyjazdów z Krakowa, szukając ciszy i wytchnienia.

Pustelnia była także miejscem spotkań. Brat Albert przyjmował tu ludzi kultury i sztuki: Stanisława Witkiewicza, Stefana Żeromskiego czy Józefa Konrada Korzeniowskiego. W cieniu tatrzańskich świerków toczyły się rozmowy, które dziś stanowią część historii polskiej literatury i myśli społecznej.

Ostatni raz brat Albert pojawił się w tym miejscu 20 grudnia 1916 roku. Pięć dni później zmarł w Krakowie, w przytulisku dla bezdomnych, którym poświęcił swoje życie. Pustelnia pozostała - jako cichy świadek jego wyborów i drogi.

Nie oszczędzała jej jednak historia. W 1968 roku huraganowy halny uszkodził dach budynku. Po remoncie urządzono tu izbę pamięci. Kilka lat później, w 1975 roku, pożar strawił dach chatki, który trzeba było odbudować po raz kolejny.

Dziś pustelnia brata Alberta jest zabytkiem - od 2001 roku objętym ochroną. Nadal stoi przy szlaku na Kalatówki, niepozorna, ale pełna znaczeń. Miejsce, obok którego łatwo przejść, jeśli nie zna się jego historii.

p