W piątek na cmentarzu przy Kwaterze Legionowej przy ul. Nowotarskiej w Zakopane odbyły się zakopiańskie obchody święta patrona 21 Brygada Strzelców Podhalańskich.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"138228"}

W uroczystościach wzięli udział żołnierze 21. Brygady Strzelców Podhalańskich pod dowództwem pułkownika Marcina Duszy. Anna Łapsa, wyróżniona tytułem Honorowego Podhalańczyka, przedstawiła życiorys gen. Mieczysław Boruta-Spiechowicz.

- Postać gen. Boruty-Spiechowicza jest wyjątkowa w XX-wiecznej historii Polski. To człowiek, który uosabia bohaterstwo i odwagę, ale także niezłomność – zwłaszcza gdy po II wojnie światowej nie zgadzał się z narzucanymi poglądami – mówił starosta tatrzański Wawrzyniec Bystrzycki.

- To, że tutaj stoimy, napawa nas dumą. Dumą z obcowania z postacią wybitną, która zapisała się złotymi zgłoskami w historii naszego narodu – podkreślił obecny na obchodach Krzysztof Trochimiuk, wiceburmistrz Nowy Targ.

Burmistrza Zakopanego reprezentował komendant Straży Miejskiej Leszek Golonka. Określił gen. Borutę-Spiechowicza jako wybitnego dowódcę, bohatera trzech wojen, wielkiego patriotę oraz postać szczególnie ważną dla Zakopanego i całego Podhala.

Mieczysław Boruta-Spiechowicz (1894–1985) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się w Rzeszowie, młodość spędził w Warszawie, gdzie działał w ruchu skautowym. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich, walczył m.in. pod Rarańczą i w II Korpusie Polskim w Rosji. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł, następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W latach 1918–1920 uczestniczył w obronie Lwowa oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził m.in. 4 pułkiem strzelców podhalańskich; za bitwę pod Grannem otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. W okresie międzywojennym zajmował wysokie stanowiska dowódcze, w 1936 awansował na generała brygady. Był także publicystą wojskowym.

We wrześniu 1939 dowodził Grupą Operacyjną „Bielsko” (później „Boruta”) w składzie Armii „Kraków”, prowadząc ciężkie walki odwrotowe na południu Polski. Po kampanii próbował organizować konspirację we Lwowie, lecz został aresztowany przez NKWD i więziony na Łubiance. Zwolniony po układzie Sikorski–Majski, dowodził 5 Wileńską Dywizją Piechoty w Armii Polskiej w ZSRR, a następnie I Korpusem Pancerno-Motorowym w Szkocji.

Po wojnie wrócił do Polski, lecz w 1946 odszedł z wojska. Mieszkał w Szczecinie i Zakopanem, działał w środowiskach kombatanckich oraz opozycji demokratycznej (m.in. ROPCiO), protestując przeciw zależności PRL od ZSRR. Zmarł w Zakopanem i został pochowany na Nowym Cmentarzu.

p