Spontaniczny start na Kasprowym Wierchu, samotność w lesie i zaskoczenie, że na nartach trzeba biec pod górę - tak zaczęła się przygoda Anny Majerczyk z narciarstwem wysokogórskim. Dziś 21-letnia zawodniczka z Bukowiny jest wicemistrzynią klasyfikacji generalnej Pucharu Świata U23 i coraz śmielej rywalizuje z seniorkami.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"140701"}

Anna Majerczyk od dziecka była związana z narciarstwem, choć początkowo w zupełnie innej odmianie. – Moja przygoda zaczęła się w dzieciństwie. Rodzice są związani z narciarstwem, więc naturalne było, że nauczyli mnie jeździć. Później zostałam zapisana do klubu w Zakopanem i trenowałam narciarstwo alpejskie do 17. roku życia – opowiada.

Przez lata rozwijała się jako alpejka, trenując w klubie Firn. Nic nie wskazywało na to, że zmieni dyscyplinę – aż do jednego, zupełnie przypadkowego momentu. Przełom przyszedł niespodziewanie.

Założyłam narty i byłam w szoku

– Tata wszedł do mojego pokoju i powiedział, że są zawody skiturowe – vertical na Kasprowy Wierch – i zapytał, czy chcę wystartować. Zgodziłam się – wspomina. To, co zobaczyła na starcie, kompletnie ją zaskoczyło. – Założyłam narty i byłam w szoku, że oni tam biegną. Nie wiedziałam, o co chodzi w tym sporcie. Wiedziałam tylko, że mam dotrzeć do mety. 

Debiut był jednak trudny, dał sobie znać brak doświadczenia w takiej dyscyplinie sportu. – Byłam bardzo „zielona”. Pamiętam, że zostałam sama w lesie, trochę się bałam, nie wiedziałam, co się dzieje. Ale kiedy dotarłam do mety, poczułam ogromną ulgę i satysfakcję, że dałam radę.

Mimo chaosu i niepewności coś ją w tym sporcie przyciągnęło. Po pierwszym sezonie spróbowała łączyć narciarstwo alpejskie ze ski alpinizmem. – Przez jeden rok trenowałam oba sporty równolegle, ale szybko zorientowałam się, że tak się nie da na dłuższą metę – przyznaje.

Czuła się wolna

Decyzja o tym, którą dyscyplinę wybrać okazała się jednak dość łatwa. – Ski-alpinizm dawał mi więcej radości. Mogłam więcej czasu spędzać w górach, czułam się wolna. To sport, który daje większą radość w obcowaniu z górami, jest zdecydowanie bliższy naturze, niż narciarstwo alpejskie.

Jednocześnie doświadczenie alpejskie, umiejętność jazdy na nartach okazała się ogromnym atutem. – Czuję dużą różnicę między sprzętem i jazdą, ale to, że wcześniej trenowałam narciarstwo alpejskie, daje mi przewagę – przede wszystkim w technice zjazdu.

Pierwszy sezon w ski-alpiniźmie to była głównie rywalizacja w kraju. – Startowałam tylko w Polsce, potem dostałam się do kadry juniorskiej i zaczęłam jeździć na zgrupowania. Moim najlepszym wynikiem było czwarte miejsce w Berchtesgaden. Kręciłam się wokół pierwszej szóstki i ostatecznie skończyłam sezon na szóstym miejscu w klasyfikacji generalnej.

Inny poziom zawodów

Później przyszedł moment przejścia do seniorów. Jak się okazało to jednak zupełnie inny poziom zawodów, o wiele wyższy niż w tej juniorskiej rywalizacji. – To był bardzo trudny sezon. Różnica była ogromna – sportowa, ale też mentalna. Większa presja, wyższy poziom. To mnie jednak zmotywowało do pracy - dodaje Anna Majerczyk.

Przed kolejnym sezonem pojawił się poważny problem. Narciarka złamała piątą kości śródstopia. Cały okres przygotowawczy spędziła w Bukowinie Tatrzańskiej i Zakopane, pod opieką fizjoterapeuty i trenera. Choć sytuacja wydawała się niekorzystna, przyniosła nieoczekiwany efekt.

Drugie miejsce w Pucharze Świata

– Myślę, że to mi pomogło. Byłam blisko rodziny i przyjaciół, co dało mi dużo siły psychicznej - zaznacza. Taki tryb przygotowań przyniósł wspaniały efekt. – Zdobyłam czwarte miejsca na mistrzostwach Europy U23 i regularnie wchodziłam do trzydziestki w seniorach. Ostatecznie skończyłam sezon na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata U23.

Anna Majerczyk dużą wagę przykłada do przygotowania mentalnego i symulowania warunków startowych. – Staram się trenować w taki sposób, jak startuję. Jem o podobnych porach, odtwarzam schemat dnia zawodów. To pomaga później na starcie.

Zauważa też ciekawą prawidłowość. – Często mamy starty dzień po dniu i widzę u siebie tendencję, że pierwszy dzień jest najlepszy, a potem forma lekko spada.

Sezon przygotowawczy zaczyna się u niej pod koniec maja, a więc już niebawem. Treningi trwają od dwóch do trzech godzin dziennie. To głównie kolarstwo, biegi górskie, siłownia, ale też basen, pilates i mobility. Im bliżej zimy, tym większa intensywność i mniejsza objętość. – W okresie startowym trenuję nawet tylko godzinę dziennie, bo najważniejsze są zawody - mówi.

Zjazdy i podbiegi

Choć zaczynała jako alpejka, jej podejście do sportu się zmieniło. - Kiedyś bardziej lubiłam zjeżdżać. Teraz zarówno podejścia, jak i zjazdy dają mi tyle samo satysfakcji. - dodaje.

Przyszły sezon będzie jej ostatnim w kategorii U23. Najważniejszym celem jaki przed sobą stawia są mistrzostwa świata. Chce na nich osiągnąć jak najlepszy wynik. Równolegle mierzy coraz wyżej wśród seniorek.

– Chciałabym regularnie być w czołowej dwudziestce. Już raz byłam dziewiętnasta we Francji, więc wiem, że to możliwe.

Długofalowy cel jest jasny: – Start w igrzyskach olimpijskich to moje marzenie. Wierzę, że jest realne i będę na to pracować. Na koniec podkreśla coś, co w jej historii wybrzmiewa szczególnie mocno. – Najważniejsze to znaleźć balans – między tym, co chcemy osiągnąć, a presją. Nie można zachłysnąć się sukcesem. Trzeba cały czas pracować i iść do przodu.

Bo – jak sama zauważa – w tym sporcie nikt nie stoi w miejscu.

Paweł Pełka