Małgorzata Musiał-Fecko, radca prawny w zakopiańskim magistracie, w budzących wątpliwości okolicznościach została właścicielką dużego gminnego mieszkania.

Przeciętny mieszkaniec Zakopanego o jakimkolwiek mieszkaniu komunalnym od gminy może tylko pomarzyć. Na liście oczekujących od lat znajduje się ponad setka osób. Okazuje się, że wystarczy pełnić funkcję prawnika w urzędzie miasta, aby od swojego przełożonego – burmistrza – wynajmować, wykupywać i zamieniać kolejne mieszkania.

Małgorzata Musiał-Fecko, jest radcą prawnym w zakopiańskim urzędzie miasta od połowy lat 90. Taką samą funkcję pełni w gminie Kościelisko. Jej mąż, również prawnik, także pracuje jako urzędnik. Jest rzecznikiem praw konsumenta w starostwie tatrzańskim.

W połowie lat 90. ówczesny burmistrz, Franciszek Bachleda Księdzularz, oddaje w najem nowej pracownicy urzędu miasta – Małgorzacie Musiał-Fecko małe – 22-metrowe mieszkanie przy Bulwarach Słowackiego.

W marcu 1999 roku ówczesny zarząd miasta zleca istniejącemu wtedy Zarządowi Domów Komunalnych przedłużenie z Małgorzatą Musiał-Fecko kolejnej umowy najmu na ten lokal.

Półtora roku później burmistrz Piotr Bąk godzi się na sprzedaż pani prawnik gminnego mieszkania. Wycena biegłych opiewa na 25 tys. zł. Mieszkanie zostaje sprzedane z bonifikatą i Małgorzata Fecko z mężem kupują lokal za 11 tys. zł.

4 listopada 2002 roku pani prawnik przenosi prawo własności tego mieszkania na gminę. W zamian tego samego dnia burmistrz Bąk wynajmuje pani prawnik i jej mężowi mieszkanie w bloku na Chramcówkach. Tym razem jest to już duży lokal. Składa się z trzech pokoi, holu, korytarza, łazienki, kuchni oraz WC. Ma 76 metrów kwadratowych.

96 tysięcy bonifikaty

Mijają tylko dwa miesiące. W styczniu 2003 roku burmistrz godzi się na sprzedaż pani prawnik mieszkania wynajętego na Chramcówkach. Tym razem wycena opiewa na 126 tys. zł, a cena, którą płaci małżeństwo prawników, to 30 tys. zł. Bonifikata sięga 96 tys. zł To 75 proc. wartości lokalu. Teraz, po pięciu latach, małżeństwo może już sprzedać to mieszkanie na wolnym rynku bez zwrotu bonifikaty. Jego rynkowa cena jest wielokrotnie wyższa.

Tymczasem problem braku mieszkań komunalnych w stolicy Tatr to jedna z najważniejszych spraw, których nikomu nie udało się rozwiązać. Od lat w kolejce po mieszkania komunalne (takie jak te, które dostawała i wykupywała pani radca prawny) oczekuje przeszło 100 osób. Aby dostać najem lokalu od gminy, trzeba spełniać szereg kryteriów. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Zakopanego z 1997 roku, starający się o własne „m” musi od 10 lat być stale zameldowanym w gminie, nie może posiadać żadnej nieruchomości. O wpisaniu na listę oczekujących decyduje także sytuacja mieszkaniowa oraz dochody na członka rodziny.

Po wypełnieniu wniosku jest on weryfikowany przez społeczną komisję mieszkaniową, w skład której wchodzą pracow-nicy wydziału mieszkaniowego urzędu miasta i ośrodka pomocy społecznej. To komisja decyduje o wpisaniu na listę. O przyznaniu mieszkania nie przesądza już jednak kolejność na liście, a decyzję podejmuje burmistrz Zakopanego.

Wielu zakopiańczyków o własny kąt stara się bezskutecznie od lat.

- Jest to dziwne i może budzić kontrowersje, tym bardziej że dotyczy urzędnika – zauważa Michał Halaczek, obecny naczelnik w wydziale mieszkaniowym w urzędzie miasta. Za czasów kontrowersyjnych transakcji z udziałem pani prawnik nie pracował on w urzędzie. –Wszyscy powinni być traktowani równo, niezależnie gdzie pracują. Moja prywatna opinia jest taka, że lepiej takich transakcji wiązanych nie dokonywać. Nawet jeżeli transakcja jest czysta, to gdy dotyczy urzędnika, będzie budziła podejrzenia.

Naczelnik Halaczek dodaje, że przy przyznawaniu gminnych mieszkań w grę wchodzą także dochody na członka rodziny.

– Żadna rodzina, w której dochód wynosi trzy tysiące na osobę, nie dostanie mieszkania. Brane są pod uwagę na przykład wyroki eksmisyjne. Teraz w kolejce oczekujących jest 150 osób i można powiedzieć, że wszystkie te osoby znajdują się w podbramkowej sytuacji mieszkaniowej – twierdzi naczelnik Halaczek.

W tym samym czasie, gdy prawnik stawała się właścicielką i najemcą gminnych mieszkań, na bruk przez prywatnego właściciela była wyrzucana rodzina pani K. To nauczycielka z dwójką dzieci, której mąż był po zawale. Utrzymywali się z nauczycielskiej pensji oraz renty męża.

Mieszkanie po interwencji prasy

– To był 2000 rok. Urzędnicy w gminie mówili mi, że nie ma wolnych mieszkań. Dopiero po artykułach w prasie i wielu wizytach w urzę-dzie udało się wybłagać wynajęcie od gminy mieszkania w rozsypującym się budynku w Miejskim Parku. Jego stan był i jest fatalny. Teraz już długo tu nie pomieszkamy, bo rudera będzie wyburzona. Mój mąż do tej pory powtarza, że ten lokal dostaliśmy w najem tylko dzięki interwencji prasy – opowiada pani K.

Historię mieszkaniowych starań radczyni prawnej urzędu miasta, nie zdradzając, o kogo dokładnie chodzi, opowiedzieliśmy jednemu z radnych.

– To sytuacja jest wysoce niedopuszczalna, chociaż nie wiem, o jaką sprawę chodzi – zauważa radny Leszek Dorula, przewodniczący komisji ekonomiki. – Szczególnie, że dotyczy burmistrza, jego podwładnego i gminnych mieszkań. Jeśli burmistrz chciał w jakiś sposób docenić pracę swojego pracownika, mógł mu dać premię, awans, a nie umożliwiać dokonywania takich transakcji. Na usprawiedliwienie radnych, którzy podejmują uchwały o zgodzie na wykupy mieszkań, mogę powiedzieć tyle, że dopiero od niedawna żądamy podawania nazwisk osób, które dokonują z gminą jakichkolwiek transakcji.

Małgorzata Musiał-Fecko twierdzi, że w całej sprawie nie ma jakiejkolwiek dwuznaczności etycznej. Dokładnie relacjonuje całą historię.

– Burmistrz Franciszek Bachleda Księdzularz w 1994 roku zaproponował mi pracę w Zakopanem. Zastanawiałam się nad tym i to on wy-raził zgodę na najem 20-metrowego mieszkania. Rzeczywiście, nie przeszłam procedury oczekiwania na mieszkanie. Można było wtedy jednak pominąć kolejkę oczekujących, jeśli oferuje się mieszkanie osobie podejmującej pracę. To nie było żadne kokosowe mieszkanie. Pokój bez kuchni – wspomina pani Musiał-Fecko.

Pani prawnik przekonuje, że cała dalsza procedura została uruchomiona na skutek skarżącego się na nią sąsiada. – Wyszłam za mąż, urodziłam dziecko i to ma duże znaczenie dla sprawy. Pode mną mieszkał pewien pan. Przyjeżdżał na 2 tygodnie. Moje dziecko przeszkadzało temu panu do tego stopnia, że nie przyszedł do mnie, ale poszedł na skargę do burmistrza Bąka, Owczarka, starosty tatrzańskiego. Ta sytuacja sprawiła, że zaczęłam zabiegać o mieszkanie.

Jak twierdzi pani radca, przyszedł do niej wtedy burmistrz Krzysztof Owczarek i poinformował, że w bloku na Chramcówkach mieszka osoba, która chce zamienić mieszkanie na mniejsze.

Skorzystałam z okazji

 – Wszystko wiązało się ze skargami na mnie i na moje dziecko. Poszłam na Chramcówki i wcale nie chciałam tej zamiany. Tam były złe warunki, a ja miałam mieszkanie wyremontowane. To ta pani chciała zamiany. Nie chodziłam za burmistrzami, nie prosiłam. To nie jest tak, że przy okazji wykorzystałam stanowisko. To nie była moja inicjatywa. Skorzystałam z tej okazji – dodaje pani Małgorzata Musiał-Fecko.

Dlaczego jednak pani prawnik nie mogła po prostu wynająć mieszkania od prywatnego właściciela? – Jako pracownik urzędu miasta nie mogę brać spraw od prywatnych osób, żyję wyłącznie z pensji, jestem osobą niezamożną, nie mam majątku – odpowiada Małgo-rzata Musiał-Fecko.

O etyczny wymiar sprawy zapytaliśmy byłego burmistrza – Piotra Bąka. – Jadę teraz samochodem, nie pamiętam tej sprawy. Dwa lata nie jestem już burmistrzem. Jak pan chce uzyskać jakieś informacje na ten temat, proszę iść do obecnego burmistrza. Nie pamiętam tej sprawy – powiedział nam burmistrz Bąk.

Paweł Pełka