Jurka Tawłowicza znało chyba całe Podhale, całe Zakopane. Niestety dziś odszedł od nas.

Miał 60 lat, urodził się w Gdańsku, ale od wielu lat mieszkał w Zakopanem. Był członkiem Klubu Literackiego Trawers w Zakopanem, przewodnikiem tatrzańskim, wieloletnim felietonistą Dziennika Polskiego.

Brał czynny udział w wielu kulturalnych projektach, występował w spektaklach Towarzystwa Miłośników Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, \"Scena A2\". Zawsze uśmiechnięty, przyjacielski. To wielka strata dla Zakopanego.

***

Oto tekst Beaty Zalot po spotkaniu z Jerzym Tawłowiczem, w czasie ubiegłorocznej promocji tomiku jego wierszy:

Potrafi górom w oczy zaglądać, pod szczytem wyczytywać palcami w skale jakieś tajemnice. Rozmodlony górami bada prawdziwość życia w sobie.

Potrafi góry wymyślać i nosić je w sobie. (Te wymyślone góry można podarować najbliższej osobie, można jej nawet \"w oczy wpisać szczyty kryształowe świecą\").

Jego góry nie mają granic i są z nim uparcie tam, gdzie je w myślach niesie. Zamieniają ludzi w jednodniowych aniołów, którym dłonie pachną granitem. Ze wspinających się kobiet czynią madonny.

Jego góry mogą być muzyką, nutą dziką, rozwodną. Gdy wędruje się po nich, idzie się \"niebem błękitnie wysokim\".

Jodła jest tu  matką, która najtkliwiej tuli w rosochatych skrzydłach pierzasty jazgot posłańców. I strażniczką mgieł i obłoków, gdy się z pękniętych luster nieba nad górami snują.

W górach  można rozmawiać z kamieniami. I z Bogiem.

 A \"Bóg wielki nad górami\" jest \"jak w kroplach rosy słonko\". To On chroni kroki w piargach i przemawia złotym okiem kaczeńca nad wodą. Bez wielkich słów.

To On pewnie radzi, by przez życie iść jak po górach - szczytami, \"noga za nogą niebu w ramiona\", do słońca garb swój nieść z mozołem....I tak do końca.

Takie są góry Jurka Tawłowicza.

...

Ale najlepiej o tych górach strofami swoich wierszy i swoją muzyką opowiada sam Jurek. Można się o tym było przekonać podczas wtorkowych posiadów w zakopiańskiej Biołej Izbie. Wspomagały go podczas wieczoru recytacją przyjaciółki - Grażyna Syrziste i Joanna Stachoń z Towarzystwa Miłośników Teatru im. H. Modrzejewskiej. A pretekstem była promocja wydanego w tym roku tomiku, choć z wierszami powstałymi przed laty, zagubionymi gdzieś przez niefrasobliwego \"wydawcę z Lublina\", a odnalezionymi przez poetę w regionalnych czasopismach i w.... sobie. Mowa o niewielkiej rozmiarami książeczce \"Serce z widokiem na Giewont\", ale \"gęstą\" od pięknych poetyckich przemyśleń i obrazów.