Muzyka organowa zwykle kojarzona jest z nabożeństwem liturgicznym. Zamknięta w chłodnych murach kościoła, rzadko kiedy ma możliwość wyjścia poza drzwi świątyni. I po to właśnie organizuje się tego rodzaju festiwale, by ludzie mogli porzucić głęboko zakorzenione stereotypy i spojrzeć na ten rodzaj muzyki z punktu widzenia melomana, a nie osoby odwiedzającej kościół tylko w czasie coniedzielnych mszy.

Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej w Zakopanem wpisuje się powoli w historię miasta. Po raz ósmy Biuro Promocji Zakopanego, organizator festiwalu, zaprosiło pod Tatry wykonawców z całego świata. W niedzielny wieczór 3 sierpnia w kościele na Krzeptówkach tłumy ludzi wysłuchały muzyki organowej w wykonaniu Henryka Gwardaka, Polaka zamieszkałego na stałe na Wyspach Alandzkich. Henryk Gwardak gościł już na tym festiwalu w 2006 roku, i w związku z tym stali bywalcy koncertów mogli porównać Toccatę Georgie Mushella, graną już przez mistrza na VI Festiwalu Muzyki Organowej, z wykonywaną obecnie.

Artysta ma w swoim dorobku wiele tras koncertowych oraz kilka wydanych płyt. Toccata i fuga dorycka d-moll Jana Sebastiana Bacha, rzadko grana ze względu na skalę trudności, w jego wykonaniu zabrzmiała jak majstersztyk, co świadczy o kunszcie muzycznym Gwardaka. W swoim programie artysta zebrał utwory kompozytorów z przełomu XVII/XVIII wieku – Georga Böhma i Johanna Sebastiana Bacha, oraz dwóch nam współczesnych – Dieckmanna, zupełnie nieznanego kompozytora oraz Mushella.

W drugiej część koncertu wystąpił Celtic Triangle, kompletnie podbijając serca publiczności. Zespół ten o dość unikatowym składzie: dudy szkockie (trzy wielkości), harfa celtycka i głos – sopran, koncertuje regularnie już od czterech lat. Lindsay Davidson jest pierwszym na świecie dudziarzem, który ukończył studia na tym kierunku, stworzonym zresztą specjalnie dla niego. W swoim artystycznym dorobku ma również liczne kompozycje, z których kilku można było posłuchać podczas koncertu. Absolutnym hitem była aria Anny z opery Tulsa, którą Davidson skomponował.

Świetny sopran Katarzyny Wiwer-Monity, nowotarżanki z pochodzenia, obecnie mieszkającej w Krakowie, podziwiano już w tym roku w Zakopanem podczas koncertu w Atmie, teraz w kościele na Krzeptówkach pokazała nam się jako śpiewaczka specjalizująca się w wokalu do muzyki szkockiej. Takim cukierkiem w jej wykonaniu był tradycyjny Pibroch, czyli zapis nutowy dla partii dud, zwykle na kilka linijek, przez nią wykonany jako partia solowa. Była to pieśń Ardgowans lament, również skomponowana przez Davidsona. Na harfie celtyckiej haczykowej, tradycyjnym szkockim instrumencie, grała Irena Czubek-Davidson, harfistka Filharmonii Krakowskiej. Drobne palce artystki zręcznie tworzyły delikatne brzmienia, które stawały się często bardziej dominujące od dźwięku dud, a czasami stanowiły dla nich zupełnie zaskakujące tło. Nie był to folk, ale muzyka dalece działająca na podświadomość czy wyobraźnię, barwna i kolorowa przepychanka dźwięków.

Słowa poezji Roberta Burnsa, wybitnego szkockiego poety, nasycone drżeniem strun subtelnej harfy, oddechem dud, podkreślane świetną stylistyką wokalną Katarzyny Wiwer-Monity, owiały nas klimatem Szkocji i pozostawiły w niedosycie. Ten kolejny muzyczny wieczór uświadomił – może nie tylko słuchaczom, ale również i władzom Zakopanego – że tego rodzaju imprezy w mieście są potrzebne, bo Zakopane to nie tylko Krupówki, Tatry i górale, ale również i muzyka.

Renata Piżanowska