Z wysokości metra, dwóch, świat wygląda zupełnie inaczej, choć aby nauczyć się chodzić po rozpiętych między drzewami taśmach, trzeba kilka tygodni treningu - przekonują zakopiańscy "slacklinerzy".

"Slackline" to dyscyplina sportowa, która narodziła się w latach 80. ub. wieku w Dolinie Yosemite w Kalifornii. - Było to uzupełnienie wspinania się. W wolnym czasie wspinacze rozciągali taśmy między drzewami i uczyli się po nich chodzić - wyjaśnia Bartek Sabela, który razem z Bartłomiejem Gąsienicą Ladzim ćwiczą slackline na Dolnej Równi Krupowej. W poniedziałek rozpoczęli drugi już sezon swoich wyczynów w Zakopanem.

- To zupełnie coś innego, niż chodzenie po linie, czy niedawny wyczyn Nika Wallendy, który przeszedł nad Kanionem Kolorado na stalowej linie - przekonuje Bartłomiej Gąsienica Ladzi. Chodzenie po linie wywodzi się z cyrku, a po taśmie ma więcej wspólnego z górami, wspinaniem się. Jest też trudniejsze, bo taśma reaguje na każdy ruch, wypręża się i trzeba temu przeciwdziałać, aby złapać równowagę. - Początki są trudne, na kilkanaście osób, które pierwszy raz na bardzo niskiej wysokości próbowały swoich sił, tylko jedna za pierwszym razem łapała równowagę - dodaje Bartek Sabela.

W miarę zdobywania wprawy rozciągnięte taśmy są coraz dłuższe. Amatorzy slackline z Zakopanego pokonywali już dystans ponad 100 metrów - rekord świata wynosi niemal 500. W dyscyplinie tej organizowane są też zawody. Wtedy taśmy są rozpięte na o wiele wyższej wysokości, a slacklinerzy zabezpieczeni przed upadkiem.

Jeśli ktoś chciałby spróbować swoich sił, może wieczorowa porą zajrzeć na Dolną Rówień, gdzie ćwiczą nasi "slacklinerzy". Często są również gośćmi term w Szaflarach, gdzie swoich sił na taśmie mogą spróbować dzieci.

pp