O pracy w Watykanie, swoich marzeniach i tęsknotach opowiadał ks. Władysław Zarębczan podczas wtorkowego spotkania w restauracji „U Wnuka” w Zakopanem.

– Ksiądz, filozof, teolog, góral, który nie boi się świata – mówił o gościu posiadów Wojciech Mróz, który spotkanie prowadził. – Świat należy do górali, takich jak ks. Zarębczan – przekonywał. – Jak to się stało, że chłopak lubiący sport, życie, dziewczyny, w pewnym momencie wybiera kapłaństwo? – pytał gościa z Watykaniu. – To wynikało z wyjątkowego charakteru naszej parafii. W Gronkowie było dużo modlitwy, był wspaniały proboszcz – ks. Adam Biela, dzięki któremu we wsi było dużo powołań. Myśl, że i ja będę księdzem, pojawiła się pierwszy raz kiedy miałem 9 lat – wyznał duchowny.

Wspominał swój pierwszy przyjazd do Watykanu, kiedy był jeszcze studentem. Był rok 1979. – Uderzyła mnie ogromna życzliwość Włochów, dla nich byliśmy z ojczyzny Jana Pawła II. Wszystkie drzwi się przed nami otwierały – wspominał. Do Włoch na stałe przeniósł się jeszcze jako student w styczniu 1982 roku, tuż po wybuchu stanu wojennego. Były to czasy trudne, doskwierał utrudniony kontakt z rodziną, nawet na święcenia kapłańskie nikt z najbliższych nie mógł przyjechać. Listy były cenzurowane, rozmowy telefoniczne podsłuchiwane. Studia, pierwsza praca – w Radiu Watykańskim. Potem praca wykładowcy, archiwisty, na parafii. – Praca zawsze mnie kochała – śmiał się. Przekonywał, że praca kapłana we Włoszech jest o wiele trudniejsza niż w Polsce: – To orka na ugorze.

W Papieskiej Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów zajmuje się nominacjami biskupów, ich pracą na terenach misyjnych. Praca archiwisty jednocześnie jest jego wielką pasją. – Szkoda, że ze strony polskiej nie ma zainteresowania archiwami watykańskimi, polonika do dziś nie zostały tu dokładnie przebadane. A można by w nich znaleźć wiele ciekawych informacji, niespodzianek. Proszę sobie wyobrazić, że Polacy pracowali w Watykanie już pod koniec XII wieku – ubolewa. Jest wykładowcą uniwersyteckim przedmiotów filozoficznych i teologii.

Dużo czasu poświęca swoim włoskim parafianom – przygotowuje dzieci do komunii, bierzmowania, prowadzi katechezę dla dorosłych.

Ks. Zarębczan dla wielu kojarzy się głównie z Rekolekcjami Podhalańskimi, które wymyślił i od lat organizuje w Rzymie. – Nie byłoby tych rekolekcji bez Jana Pawła II i jego słów wypowiedzianych do górali pod Krokwią: „na was zawsze można liczyć” – przekonywał wspominając początki tych spotkań. Wspominał audiencje górali u Ojca Świętego, jego wielką życzliwość. Ze śmiechem wspominał, jak Jan Paweł II zdziwiony był obecnością wśród Podhalan czarnoskórego „górala”, oraz jak jedna z sióstr Matusek próbowała papieżowi przypomnieć, jak podczas spotkania opłatkowego w Krakowie miał z nią tańcować.

Po śmierci Jana Pawła II sytuacja Polaków pracujących w Watykanie zmieniła się. Zmniejszyła się ich liczba, pozostali tylko pracujący na średnich szczeblach. Ubolewa też nad dawną atmosferą, spontanicznymi spotkaniami, które bezpowrotnie odeszły. – Benedykt XVI ma inny styl. Nie ma, tak jak za naszego papieża, gości podczas Mszy św. odprawianej codziennie przez niego. Za Jana Pawła wyselekcjonowana grupa mogła uczestniczyć w takiej Mszy św., następna czekała na spotkanie z papieżem w bibliotece, jeszcze inna miała zaproszenie na śniadanie. Czasem udawało nam się załatwić z ks. Dziwiszem spotkanie wieczorem – wspomina.

Beata Zalot