Jedna na inwalidzkim wózku, druga bez rąk. Cel jeden – góralki wchodzą na Kilimandżaro.

Gdy przed rokiem pokonywaliśmy bariery w Zakopanem, nie przypuszczała nawet, że wybierze się na Kilimandżaro. Angelika Chrapkiewicz-Gądek, drobna, blondynka chora na zanik mięśni, chce zdobyć najwyższy szczyt Czarnego Lądu. Wraz z nią w 9-osobowej grupie maszeruje jeszcze jedna góralka – Kasia Rogowiec z Rabki Zarytego. Obydwie były bohaterkami reportaży w Tygodniku Podhalańskim.

Zdobycie prawie sześciotysięcznego szczytu przez niepełnosprawnych wydaje się graniczyć z cudem. Jednak tylko pozornie i dla osób nie znających uczestników wyprawy. Kasia Rogowiec niejednokrotnie udowodniła, że nie ma dla niej barier. Jako trzyletnie dziecko w wypadku straciła obie ręce. Nie przeszkodziło jej to nie tylko ukończyć studia, zdobyć licencję pilota wycieczek, ale i czynnie uprawiać sport. Zaczęła ćwiczyć biegi narciarskie. Wkrótce pojawiły się wyjazdy na zawody, których uwieńczeniem były starty z sukcesami na paraolimpiadzie w Salt Lake City i Turynie. Osiągała sukcesy także w biathlonie, bardzo dobrze radząc sobie ze strzelaniem z karabinu – a przecież nie ma rąk.

Angelika Chrapkiewicz także nie pozwoliła się zamknąć w czterech ścianach. Mimo że porusza się na wózku, ukończyła studia, a później zafascynował ja podwodny świat – ukończyła kurs płetwonurkowy. W wodzie, jak przyznawała, wreszcie zapominała o barierach. – W wodzie nie czuję niczego. Ani wózka, ani żadnych oporów. Czuję lekkość. Wszystko można. Nie muszę czekać, aż ktoś mi pomoże, gdzie chcę to płynę – wyjaśnia.

A przecież wspinaczka na szczyt dla osoby na wózku to już inne wyzwanie. Angelika podkreśla, że jej „nogami” będzie towarzyszący jej kolega, ona za to będzie mu oczyma i rękami.

Wyprawę zorganizowała fundacja Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, z którą obie kobiety od dawna współpracowały.

Dziewięciu niepełnosprawnych wraz z towarzyszącą im ekipą wyruszyło do Kenii 27 września. – Trochę się boję. Najbardziej temperatury i ciśnienia. Ale strach nie równa się brakowi radości. Jestem w euforii. To jest spełnienie marzeń. Chcę udowodnić sobie i innym, że potrafię! Nie wiem, czy uda mi się dotrzeć tam, na górę. Ale to też kwestia zaufania do tego człowieka, który będzie moimi nogami. Wracamy 10 października. Trzymajcie kciuki – pisze Angelika w sms-ie do naszej redakcji z pokładu samolotu.

Wydaje się, że to, czy fizycznie wejdą na szczyt, to sprawa drugorzędna. Góralki po raz kolejny udowodniają, że określenie „niepełnosprawne” zupełnie do nich nie przystaje. Zresztą, rozmawiając z nimi, można się było o tym przekonać już dużo wcześniej. To one zarażają optymizmem, przebojowością i ciepłym stosunkiem do całego świata. Kilka minut spędzonych razem z nimi wystarcza, by przekonać się, że w życiu są rzeczy ważniejsze, niż kariera i pieniądze. Za każdym razem obalały stereotyp, że to osoba niepełnosprawna potrzebuje pomocy. Przeciwnie. To one na każdym kroku pomagają zmienić nasz sposób myślenia. I spróbować poszukać swojego Kilimandżaro.

Józef Figura