Dwa lata temu przez Zakopane przeszło polityczne tsunami. Wymiotło ono z urzędu miasta ekipę Piotra Bąka, a na fotel burmistrza wyniosło Janusza Majchra. Rządzenie okazało się jednak o wiele trudniejsze, niż krytykowanie rządzących.

Takiego wyniku wyborów 26 listopada 2006 roku nie spodziewał się chyba nikt. W drugiej turze głosowania na placu boju zostali Piotr Bąk i Janusz Majcher. Po ostrej kampanii, w której na pierwszy plan wysunęły się swastyki i gwiazdy Dawida, zdecydowanie zwyciężył Majcher. 5997 do 3844 – taka przewaga w krzyżykach skreślonych przez zakopiańczyków dała nowemu burmistrzowi 60-procentowe poparcie.

Efekty dało zawiązanie szerokiej koalicji. Wszyscy pozostali kandydaci poparli Janusza Majchra, ale taki polityczny majstersztyk nie był wcale łatwy do skonstruowania. W ukryciu urzędowych gabinetów Jan Gąsienica Walczak, który w pierwszej turze zajął trzecie miejsce, oferował swoje poparcie Bąkowi w zamian za fotel wiceburmistrza. Na szczęście dla Majchra te potajemne negocjacje zakończyły się fiaskiem.

26 listopada w nocy w sztabie wyborczym Majchra szampan lał się szerokim strumieniem, a głośne „Sto lat” niosło się po całych Krupówkach. Następnego dnia przyszedł czas na otrzeźwienie. Dopiero teraz do niektórych dotarło, co tak naprawdę się stało. Do tej pory Majcher i jego ekipa nigdy nie sprawowała nawet w drobnej części władzy w mieście. Krytykowanie władz przychodziło opozycji wyjątkowo łatwo, już jednak budowanie większości sprzeciwiającej się ekipie Zamoyskich nie wychodziło praktycznie nigdy.

Teoretycznie ekipa Majchra miała wyjątkowo łatwe zadanie. Poprzednie władze przegrały głównie z powodu muru, którym odgrodziły się od zwykłych mieszkańców Zakopanego. Każdy, kto przychodził do urzędu z drobnym nawet problemem, traktowany był jak intruz. Głośnym echem w całej Polsce odbił się przypadek dziennikarza, który kilka minut przed rozpoczęciem pracy burmistrza Bąka chciał wejść do urzędu. Zatrzymany i wyrzucony przez miejskich strażników, został oskarżony o naruszenie miru domowego urzędu. Wypowiedzi ówczesnego komendanta straży miejskiej Henryka Ziemianka, porównujące wizytę do wtargnięcia do czyjegoś domu w USA i uprawnionego użycia broni palnej, okazały się kanonadą, ale we własną piętę.

Dziennikarskie pijawki

Dziennikarze też nie mieli łatwego życia z urzędnikami. Większość z nich traktowano jak wrogów numer jeden. Wiecznie zapracowani burmistrzowie zamykali przed nimi swoje gabinety, sekretarki traktowały przedstawicieli mediów jak krwiożercze pijawki, próbujące wyssać energię z dbających o miasto przedstawicieli władz. W urzędzie nie było rzecznika prasowego, który wyjaśniłby, o co chodziło na przykład wiceburmistrzowi Owczarkowi, który przeciwko busiarzom wysyłał kontenery z piachem. Wiceburmistrz sam niewiele tłumaczył. Wolał pisać sążniste teksty do „Rzeczpospolitej”, w których przedstawiał swoje wizjonerskie pomysły zrewolucjonizowania komunalnych usług w Zakopanem. Władze nie były rekordzistami w budowie nowych dróg, na pewno w księgach rekordów zapiszą się natomiast wielką liczbą skarg i donosów, pisanych na wszystkie instytucje dookoła oraz na dziennikarzy.

W listopadzie 2006 roku wyborcy odrzucili ten styl. Co przez te dwa lata zmieniło się w Zakopanem? Jeśli mierzyć sukcesy w rządzeniu miastem prezentowaniem swojej polityki, to nowe władze odniosły prawie stuprocentowy sukces. Nowi burmistrzowie biją rekordy medialnej popularności, dla prasy są dostępni prawie 24 godziny na dobę. Sekretarki i naczelnicy wydziałów zmienili się w medialnych aniołków, dbających o to, aby żaden urzędowy gość nie opuścił magistratu ze smętną miną. Do tego pojawił się rzecznik prasowy, który przy takim otwartym sposobie prezentowania swoich dokonań nie ma zbyt wiele do roboty. Ten dobry obraz psują tylko czasem złośliwości wiceburmistrza Wojciecha Solika, który chciałby w gazetach redagować nawet tytuły.

Księżycowe góry śmieci

O wiele gorzej z innymi spektakularnymi osiągnięciami. Symptomatyczny jest tu jeden przykład. W wielkiej przedwyborczej reklamie ekipy Janusza Majchra odnajdujemy całostronicowe zdjęcie totalnie zaśmieconej ul. Szkolnej z ironicznym tytułem „Pozdrowienia z Zakopanego, Biuro Promocji zaprasza. Nie pozwól, aby nasze miasto tak wyglądało”. I jak po dwóch latach wygląda ten ironicznie przedstawiony zakątek Zakopanego? Miejsce to służy teraz za magazyn gruzu i przypomina wysypisko śmieci, tyle że z iście księżycowymi górami.

To może drobny tylko przykład „realizacji” wyborczych obietnic. W innych dziedzinach jest tylko trochę lepiej. W pierwszym po wygranych wyborach wywiadzie Janusz Majcher zapowiedział, że każdy postawiony przez Krzysztofa Owczarka słupek, uniemożliwiający parkowanie, zamieni na metr parkingu. Przez dwa lata w Zakopanem powstało ledwie kilka metrów parkingu przy wyremontowanym chodniku na Zamoyskiego.

Drogowe inwestycje ruszyły po długich miesiącach bezruchu. Poprzedniej ekipie udało się wyremontować tylko jedną ulicę, a właściwie małą jej część – Drogę na Olczy. Chociaż przygotowywanie nowych drogowych projektów trwało bardzo długo, mamy już nową ul. Makuszyńskiego, za chwilę skończy się remont drogi na Harendzie, budowa przejścia podziemnego i chodników na Kościuszki. Miejmy tylko nadzieję, że tempo przez dwa następne lata nie osłabnie.

Niestety, 23 miesiące rządów nowej ekipy nie przyniosły rewolucji w zaniedbaniach przy budowie w Zakopanem hali. Wciąż słyszymy tylko o pomysłach, planach. Okazało się, że dwa lata to zbyt mało, aby pokazać światu jedną chociażby koncepcję takiej inwestycji. Niestety, nowy styl rządzenia nie przeniósł się na rozwiązanie najgłośniejszego zakopiańskiego konfliktu. Na Gubałówce, zamiast narciarzy, pojawiają się kolejne płoty, a nowy burmistrz przegrał zakład z jednym z dziennikarzy o butelkę whisky.

Zakopiańskie ministerstwo

Oprócz zmiany wizerunku urzędników, nowym władzom dobrze wychodzi również tworzenie nowych stanowisk w magistracie. Rozrasta się wydział ds. kontaktów z mediami, znajomi z kampanii wyborczej, którzy nie dostali się do rady miasta, są zatrudnieni, aby zacieśniać kontakty z miastami partnerskimi. – Obyśmy tylko nie doprowadzili do utworzenia w naszym mieście ministerstwa spraw zagranicznych – mówił niedawno radny Leszek Dorula.

Mamy też w urzędzie nowe wydziały: inwestycyjny oraz biuro europejskie. Na obu kilka razy opozycja nie zostawiła suchej nitki. – Miały być złote góry płynące z Unii Europejskiej, a efektów nie widać – zauważa opozycyjny radny Władysław Łukaszczyk.

Burmistrz Majcher, podobnie jak poprzednik, zaraził zakopiańczyków entuzjazmem w zakresie starań o mistrzostwa świata w narciarstwie. Drugie podejście do sportowych laurów wyszło Zakopanemu lepiej, niż dwa lata wcześniej. I tak trudno przekonać narciarski świat, że najważniejsza po olimpiadzie impreza narciarska ma się odbywać w mieście, w którym nie ma tras biegowych, i w którym od wielu lat nie było żadnych średniej nawet rangi zawodów w tej dyscyplinie sportu.

Czasu na spełnienie tych wszystkich drobnych – jak śmietnik na Szkolnej czy wielkich – jak plany budowy hali sportowej obietnic – coraz mniej. W jednym z wywiadów burmistrz Majcher przyznał, że siedząc na wygodnym, chociaż mało intratnym krześle szefa opozycji, wszystko wygląda znacznie prościej. Gorzej, gdy zasiądzie się w fotelu burmistrza. Wtedy nawet tak błahy problem, jak wysprzątanie jednego śmietnika, może przerosnąć swoją wysokością Giewont.

Paweł Pełka