Umie nie tylko zarabiać pieniądze, ale i dzielić się nimi z innymi. Zbudowała pod Tatrami swoje wielkie imperium, ale nadal stąpa trzeźwo po ziemi. Z Małgorzatą Chechlińską, prezes Zarządu Grupy TRIP, rozmawia Beata Zalot.

– Na początku przygody z Podhalem była miłość do Tatr?

– Przeniosłam się z Warszawy na Podhale z powodów rodzinnych. Jednak zawsze lubiłem Tatry, jestem bardzo związana z tym regionem i nie wyobrażam dziś sobie, żebym mogła mieszkać gdzie indziej.

– Mówi się, że do zrobienia poważnego interesu potrzebne są duże pieniądze (pierwsze ukradzione) lub rodzinne tradycje biznesowe. Pani do tego stereotypu nie pasuje.

– To prawda. Gdy w 1990 roku zakładałam firmę, nie miałam żadnego kapitału, jedynie potencjał ludzki. Z początku zatrudniałam 1 osobę, potem dwie. Dziś moje biuro zatrudnia 40 osób, a w Grupie TRIP pracuje w sumie 470 osób. Bardzo pomogło mi moje wykształcenie socjologiczne. Przygotowując ofertę dla klientów, myślałam o tym, jak ja chciałabym wypoczywać. TRIP jako pierwszy w Polsce zniósł turnusy. Proszę sobie wyobrazić, że przed nami można było wykupić jedynie 2-tygodniowe wczasy w Zakopanem.

– Innym znanym podhalańskim biznesmenom komornik depcze po piętach, co rusz wybuchają jakieś afery, słychać o przekrętach przy przetargach, łamaniu prawa. Panią to wszystko omija. Można w dzisiejszych czasach prowadzić uczciwie biznes?

– Oczywiście, że można. Jestem tego przykładem, ale wcale nie wyjątkiem. Znam wiele firm, które działają w ten sposób.

– Gośćmi Belvedere są ludzie znani – politycy, aktorzy. Jak dociera się do takich osobistości?

– Nie dociera się (śmiech). Sami nas znajdują. Dyrektor biura prezydenta Kwaśniewskiego przyjechał do Zakopanego, bo szukał miejsca dla głowy państwa. Nie wiedziałam nawet, że jest w Litworze. Kwaśniewski był potem gościem u nas kilka razy – i w Litworze, i w Belvedere. Był też u nas Lech Wałęsa, Jan Nowak Jeziorański, premier Miller, prezydent Kaczyński z małżonką, wielu znanych ludzi sztuki, aktorów. Te wizyty budują nasz prestiż, ludzie lubią przebywać tam, gdzie wypoczywają znane osoby. W niczym innym te znajomości nie pomagają. Nie mają przełożenia na prowadzenie przeze mnie biznesu.

– Najtrudniejsza decyzja?

– Odejście z Polskich Tatr, z którymi moje biuro miało umowę. Sprzedawaliśmy ich ofertę, otrzymując jedynie 7%. Byłam bardzo związana z ich obiektami – Białym Potokiem. Panem Tadeuszem, Zgorzeliskiem czy Telimeną. Wypromowałam te miejsca. Żal mi było to zostawić. Zaczęliśmy jednak budowę hotelu Czarny Potok. Dziś, dzięki tej decyzji, jesteśmy na swoim. Udziałowcami w spółce jestem ja, mąż i syn.

– Chwile zwątpienia?

– Kredyty, kredyty, kredyty. Nigdy nie zdarzyło mi się nie zapłacić ludziom ani nie spłacić kredytów. Ale nie było łatwo to wszystko pospinać. Czasem zastanawiałam się, po co mi to?

– Wiele ciepłych słów usłyszałam o pani od osób, którym pani pomogła. Potrafi pani nie tylko zarabiać, ale i dzielić się tymi pieniędzmi z innymi.

– Na szczęście nie jestem oderwana od rzeczywistości. Jestem otwarta na pomoc dzieciom chorym, dlatego często użyczam salę w Belvedere na akcje charytatywne. Nie biorę też pieniędzy od Teatru Witkacego. Lubię się angażować w różne sprawy, działać społecznie. To daje mi satysfakcję i przyjemność, motywuje do pracy.

– Jest pani surową szefową?

– Oczywiście, wymagam od innych, ale i od siebie. U mnie trzeba ostro pracować. Syn śmieje się ze mnie, że zarządzam firmą „ręcznie” – wszystko muszę sama sprawdzić, krążę pomiędzy biurem a hotelami. Ciągle pilnuję jakości. Muszę powiedzieć jednak, że mam szczęście do ludzi. Mam świetną załogę, jesteśmy zżyci, współpracuje się nam dobrze. Mam do nich pełne zaufanie.

– Czy osoba tak zapracowana ma czas na jakieś hobby, czas dla siebie?

– Uwielbiam podróże, poznawanie nowych miejsc, ludzi, kuchni. Chętnie wyjeżdżam do Afryki, ale często też robimy sobie wypady po Polsce – jest tyle pięknych miejsc. Jestem wielką entuzjastką promocji Polski dla Polaków.

– O czym marzy osoba, która zbudowała takie imperium, wszystko jej się udaje, ma pieniądze?

– Po pierwsze nie jestem osobą bogatą, a jeśli już – to bogatą w długi. A moje marzenia? Związane są z moją rodziną, żeby była zdrowa i szczęśliwa. Mam bzika na punkcie swoich dwóch wnuczek. Zawodowo nie mam marzeń, jestem już spełniona.

– Dla górali długo była pani „obca”. Jak dziś układają się te wzajemne relacje? Co pani podoba się u górali, jakie cechy panią denerwują?

– Stosunki z góralami mam dobre. Moja teściowa – góralka na początku nie była zachwycona synową warszawianką, ale teraz bardzo się lubimy i szanujemy. Bardzo sobie cenię współpracę ze starostą Makowskim. U górali cenię upór i pracowitość. To ludzie o wiele bardziej twardzi i honorowi, niż w innych częściach Polski. Nie podoba mi się ich stosunek do obcych. Zachowują się inaczej wobec ludzi, którzy tu przyjeżdżają na wypoczynek i zostawiają dutki, inaczej wobec tych, którzy tu się osiedlają.

- Pani plany na przyszłość, pomysły, które zaprzątają pani głowę?

– Chciałabym jeszcze w Zakopanem zbudować centrum kongresowe. To byłby mój ostatni projekt.
 
Rozmawiała: Beata Zalot