W Zakopanem zakończyły się uroczystości pogrzebowe Andrzeja i Jana Bachledów Curusiów. Pierwszy – nestor rodu – był narciarzem i śpiewakiem operowym. Drugi – syn Andrzeja – ze znakomitymi wynikami kontynuował narciarskie tradycje ojca.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"3377"}

Uroczystości rozpoczęły się o godz. 13 w Kościele Św. Rodziny w Zakopanem. W nabożeństwie uczestniczyły setki zakopiańczyków i turystów. Odtworzono fragmenty archiwalnego występu operowego Andrzeja Bachledy Curusia.

Prowadzący mszę ks. biskup Józef Guzdek rozpoczął kazanie pogrzebowe od słów wiersza Wisławy Szymborskiej \"Nic dwa razy\". Później cytował innych poetów. Mówił o tym, że człowiek dostaje w darze od Pana Boga talent, a Bachledowie tego talentu nie zmarnowali.

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Andrzej Duda odczytał postanowienie Lecha Kaczyńskiego o odznaczeniu Andrzeja i Jana Bachledów  Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Po mszy skremowane zwłoki zostały pochowane na Nowym Cmentarzu przy ul. Nowotarskiej.

Bez tych dwóch zakopiańczyków stolica Tatr nigdy nie będzie już taka sama. Andrzej Bachleda Curuś miał 85 lat, był absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Katowicach. Studiował pod koniec lat 40. ubiegłego stulecia. Później prowadził też tam klasę śpiewu.

Zdobył nagrody w wielu konkursach, m.in. drugą nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Śpiewaczym im. Mieczysława Karłowicza. W 1951 r. został solistą w Filharmonii Krakowskiej. Zakładał Towarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego w Zakopanem. W latach 1977-86 był jego prezesem.

Wykonywał pieśni Schuberta, Brahmsa, Schumanna. Występował w największych salach koncertowych świata. W mło-dości świetnie jeździł na nartach. Był m.in. Mistrzem Polski w slalomie. To właśnie tę pasję przekazał swoim synom: Andrzejowi i Janowi.

Dzień przed śmiercią nestora rodu odszedł od nas właśnie Jan Bachleda Curuś. Miał 57 lat. 19 razy stawał na najwyższym stopniu podium Mistrzostw Polski w slalomie, gigancie, zjeździe i kombinacji. Z powodzeniem radził sobie na trasach zjazdowych całego świata, w konfrontacji z najlepszymi alpejczykami.

W 1975 roku w Garmisch-Partenkirchen zajął czwarte miejsce w zawodach o Puchar Świata. W pierwszej dziesiątce tych najbardziej prestiżowych zawodów plasował się wiele razy. Gdyby dziś któryś z polskich alpejczyków odnosił takie sukcesy, pewnie rozpętałoby się wokół niego coś na kształt narciarskiej „małyszomanii”.

W 1972 r. Jan Bachleda Curuś wygrał prestiżowe zawody „Krummholzrennen”, na których pokonał całą czołówkę Austriaków i Szwajcarów. Mimo tego sukcesu, nie pojechał na igrzyska do Sapporo. W tym samym roku na Uniwersjadzie zdobył tytuł Akademickiego Mistrza Świata.

W 1976 pojechał na Igrzyska Olimpijskie w Innsbrucku. Po pierwszym przejeździe w slalomie specjalnym zajmował 20. miejsce. W drugim, mimo fatalnych warunków atmosferycznych, pojechał wspaniale i awansował na 11. pozycję. Był to najlepszy wynik uzyskany przez polskiego zawodnika na tych Igrzyskach.

Po zakończeniu kariery sportowej propagował narciarstwo. Był wielkim zwolennikiem powrotu narciarstwa na najwyższym poziomie na Kasprowy Wierch.
p