Mieszka w Zakopanem. Jest dwukrotną olimpijką i 25-krotną Mistrzynią Polski w narciarstwie alpejskim. Pod pseudonimem Kuczerawa walczyła w powstaniu warszawskim. Miała wtedy 17 lat. Dziś mija 72. rocznica wybuchu powstania.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"34210"}

Barbara Grocholska-Kurkowiak 24 sierpnia skończy 89 lat. Mimo to jest pełna  niegasnącej energii. W czasie rozmowy zaraża optymizmem. Urodziła się pod Warszawą. Ma dziewięcioro rodzeństwa. Po wybuchu wojny wszyscy dorośli członkowie rodziny działali w konspiracji. Pani Barbara uczyła się na tajnych kompletach i kursie dla sanitariuszek. Te ostatnie odbywały się w różnych miejscach "pod płaszczykiem" nauki tańca.

Doskonale pamięta dzień 1 sierpnia 1944 roku. - Mieszkaliśmy wtedy w Laskach pod Warszawą, decyzja o wybuchu powstania była niespodziewana. Przyniosła ją do nas kuzynka, z którą natychmiast wróciłyśmy na rowerze do Warszawy. Ja siedziałam na ramie. Od razu rzuciła się w wir obowiązków. Dziwi się, że nie odczuwała wtedy strachu ani o rodziców, ani o trzech braci, którzy również walczyli w powstaniu. 

- Jak te krowy ryczały, to człowiek się kurczył w środku, ale zawsze mieliśmy takie coś wewnątrz, że tu się człowiek boi, ale nie ma czasu na strach, bo trzeba przecież wyskoczyć po rannego. Byliśmy w o wiele lepszej sytuacji niż cywile, którzy nie mieli możliwości działania i siedzieli przerażeni w piwnicach. Krowami lub szafami nazywali powstańcy niemieckie wyrzutnie rakietowe, które wydawały charakterystyczny dźwięk. - Dla mnie bohaterstwem wtedy było przeżyć po to, by walczyć - podkreśla pani Barbara. Pamięta, że reakcja cywili była różna - jedni wspierali powstańców, ale byli i tacy, którzy właśnie powstańców obarczali winą za bombardowania i śmierć mieszkańców Warszawy.

Kuczerawa służyła w 1. Pułku Szwoleżerów, który działał na Czerniakowie i Mokotowie. Do Śródmieścia żołnierze przedostawali się kanałami. - Moje koleżanki strasznie bały się tych kanałów, we mnie  jednak od dzieciństwa drzemał duch sportowca. Przejście przez nie potraktowałam jak wyzwanie - wspomina. Ludzie stłoczeni w kanałach poruszali się krok za krokiem. Często trzeba było się zatrzymywać. Wokół panował potworny smród, który trzeba było wytrzymać przez kilkanaście godzin. - Jeden z kolegów chyba nie wytrzymał, dostał ataku paniki, zaczął krzyczeć, upadł, po chwili już nie żył. W kanałach zabłądziły moje dwie koleżanki. To były świetne dziewczyny, zawodowe pielęgniarki. Odnaleziono tylko jedną z nich, była w bardzo ciężkim stanie." - opowiada o tamtych wydarzeniach, przebywająca właśnie na obchodach 70. rocznicy wybuchu powstania, sanitariuszka Kuczerawa. 

Po powstaniu pani Barbara znalazła się w Zakopanem. Cierpiała na astmę oskrzelową, rodzice doszli do wniosku, że to dla niej najlepsze miejsce. Ukończyła Liceum Gospodarcze w Kuźnicach. Zakochała się w narciarstwie. Była zawodniczką, trenerką i instruktorką. Jest również poetką. Wydała dwa tomiki wierszy: "Dojrzewanie w ciszy" i "Pod otwartym niebem" Ten ostatni został nagrodzony Brązowym Wawrzynem Olimpijskim. W tym roku  otrzymała dyplom od Międzynarodowego Komitetu Fair Play za wyróżnianie się postawą fair play w sporcie i godnym życiem po zakończeniu kariery sportowej.

Beata Denis-Jastrzębska