Na Nowym Cmentarzu przy ul. Nowotarskiej w Zakopanem pożegnaliśmy dziś Władysława Gąsienicę Roja, wybitnego działacza sportowego, narciarza, trenera.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"36564"}

W pożegnalnej mszy świętej i ostatniej drodze zmarłemu towarzyszyli bliscy, znajomi, sportowcy, działacze, samorządowcy i turyści. Pożegnalne słowa wygłosił m. in. Wojciech Szadkowski, historyk z Muzeum Tatrzańskiego.

Władysław Gąsienica Roj zmarł 22 grudnia w wieku 83 lat. 

Oto informacja o zmarłym Alicji Kosman na podstawie tekstu Wojciecha Szatowskiego na portalu skijumping.pl: 

Władysław Gąsienica-Roj urodził się 20 sierpnia 1933 roku w Zakopanem. Swoją profesjonalną przygodę z narciarstwem - skokami i kombinacją norweską - rozpoczął w 1949 roku, gdy zapisał się do Harcerskiego Klubu Sportowego. W 1949 roku HKS został zlikwidowany, więc Gąsienica-Roj przeniósł się do AZS Zakopane. W barwach tego klubu zdobył wiele trofeów, m.in. medale Mistrzostw Polski juniorów, złoty srebrny oraz brązowy krążek akademickich mistrzostw Polski oraz złoto i srebro akademickich mistrzostw świata (złoto w kombinacji norweskiej w 1957 roku w Oberamergau, srebro w 1956 roku w 1956 roku w Zakopanem, także w kombinacji). Łącznie 12 razy uczestniczył w akademickich mistrzostwach świata. Był rezerwowym zawodnikiem na Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Cortina d Ampezzo (1956). 

Po zakończeniu kariery sportowej został trenerem w klubie AZS Zakopane, działaczem i sędzią narciarskim. Przez 21 lat był członkiem komisji sportów zimowych Międzynarodowej Federacji Sportu Akademickiego. Był międzynarodowym sędzią FIS w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej, czterokrotnie sędziował konkursy mistrzostw świata seniorów. Był Rzecznikiem polskich sędziów FIS (obmanem). Otrzymał Dyplom MKOL2, podpisany przez Przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego - pana Juana Antonio Samarancha. To współorganizator Zimowej Uniwersjady 1993. Był też prezesem klubu olimpijczyka im. Stanisława Marusarza w Zakopanem. 

To wiceprezes Polskiego Związku Narciarskiego w latach 1981-1984, był też wiceprezesem Tatrzańskiego Okręgu, a później Związku Narciarskiego (1975-1979 oraz 1994-2008), wiceprezesem (1962-78), a następnie prezesem (1978-1979) klubu AZS Zakopane. Był także przewodniczącym Komisji Kombinacji Norweskiej i Sportu Akademickiego w latach 1983-1993, w latach 1983-2006 był członkiem Komisji Skoków FIS. Członek honorowy Akademickiego Klubu Sportowego. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką "Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej", Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą odznaką PZN, Złotą odznaką AZS.

Wykształcenie: Szkoła Podstawowa w Zakopanem 1948, Technikum Handlowe w Zakopanem 1952, Szkoła główna Planowania i Statystyki w Warszawie 1952-57. Warto przypomnieć, że w latach 1978-1991 był zastępcą dyrektora ds. ekonomicznych w Wytwórni Nart w Szaflarach.

Za swoją długoletnią pracę na rzecz polskiego, ale i światowego narciarstwa otrzymał dyplomy FIS z podpisem władz Międzynarodowej Federacji Narciarskiej. Wyróżniony tytułem Honorowego Członka PZN i Honorowego Prezesa TZN. Jak pisze Wojciech Szatkowski w obszernym artykule z 2008 roku na stronie Skijumping.pl: "Warto dodać, że jego zainteresowania sportem są niezwykłe: - uprawiałem zawodowo 17 dyscyplin sportowych - stwierdza krótko. Interesuje się stolarstwem i filatelistyką. Jeśli chodzi o sport to niewielu działaczy sportowych może się pochwalić takim jak on dorobkiem. Zaczynał przygodę z nartami w wieku około dwóch lat i pewnie się nie spodziewał, że narty staną się jego życiową drogą. Kolejno wylicza: 14 lat był zawodnikiem, 4 trenerem, a już ponad 45 sezonów przepracował jako sędzia i działacz narciarski Polskiego Związku Narciarskiego. Jak już było mowa, przepracował więc już około 60 lat dla polskich nart, ale wcale nie zamierza zaprzestać swojej działalności. Dołożył też swoje "trzy grosze" do wniosku olimpijskiego Zakopane 2006. Jest prawie na każdych zawodach narciarskich na Krokwi, służąc organizatorom swoim niezwykłym doświadczeniem. Można powiedzieć, że żyje polskim narciarstwem, jego historią, ale przede wszystkim dniem dzisiejszym."