Muzeum Tatrzańskie serdecznie zaprasza zakopiańczyków i turystów do odnowionej Galerii Władysława Hasiora.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"3773"}

Na przełomie roku 2008/9 Galeria Hasiora przeszła gruntowny remont wnętrz. Była to okazja do starannej kosmetyki wszystkich wyeksponowanych prac artysty, czyli ponad 100 dzieł przestrzennych o różnych gabarytach.

Sztandary, zdobiące czołową i północną ścianę głównej hali galerii, od czasu zainstalowania ich przez autora wysoko pod sufitem, z powodu trudnego do nich dostępu, niemal nigdy nie były zdejmowane – za wyjątkiem kilku pokazywanych na wystawie retrospektywnej w Muzeum Narodowym Warszawie w 2005 roku. Przed demontażem całej instalacji została zrobiona dokładna dokumentacja fotograficzna, która potem posłużyła do odtworzenia autorskiej aranżacji wnętrza galerii.

Eksponaty oczyszczano na sucho i na wilgotno za pomocą odkurzaczy ze specjalnymi końcówkami. Miejsca bardziej zaplamione czyszczono chemicznie piankami lub kompresami. Czasem trzeba było częściowo zdemontować dzieła, aby dokładnie odkurzyć lub umyć ich elementy (np. wnętrza pleksiglasowych kloszy czy kineskopów) czy też wyprać sznurkową czuprynę „Zjazdowca dwulicowego”, frędzle lub chwaściki w sztandarach np. „Ateny Powiatowej” czy „Czarownika”. Chętnie używane przez twórcę naturalne futerka zostały „wyprane” i zakonserwowane, a niektóre wymienione na nowe.

Mogliśmy przy tym podpatrzyć warsztat mistrza. Artysta był wyrafinowanym estetą. Szczególnie widoczne jest to przy doborze i precyzji łączenia tekstyliów – wysmakowanych kolorystycznie, lśniących aksamitów, pluszów, eleganckich atłasów czy brokatów, oraz w śmiałych i efektownych zderzeniach soczystych barw: fioletów i mocnych róży z zielenią i błękitami. Materiały te artysta kleił i obwodził pięknymi pasmanteriami – zazwyczaj klejem stolarskim. Ten nietrwały klej po latach silnie pożółkł i skruszał. Tam, gdzie się dało, usunęliśmy jego resztki i skleili ponownie. Elementy metalowe zostały zabezpieczone woskiem, wszelkie drobne uszkodzenia ram czy srebrnych folii – wyretuszowane.

Pracownicy Działu Konserwacji Zabytków Ruchomych Muzeum Tatrzańskiego, wspomagani przez pracownice Działu Sztuki, mieli prawdziwą ucztę duchową i satysfakcję z tak bliskiego, organicznego wręcz kontaktu z wybitnymi dziełami sztuki.

Czasami odkrywaliśmy ukryte dla przeciętnego odbiorcy smaczki – tajemnice, jak np. fotografie autora podklejone od tyłu, odbijające się w lustrzanym tle, np. w pracach „Nigdy o Tobie nie zapomnę lub „Strażnik snów”.

Dzieła zostały zawieszone na swoich dawnych miejscach, przez co zachowana została aranżacja wnętrza, zaprojektowana przez Władysława Hasiora i sama w sobie będąca swoistą przestrzenną instalacją. Ponieważ przestrzeń wystawowa w przyziemiu powiększyła się o kilka metrów, ekspozycja została wzbogacona o kilka dodatkowych prac.

Eksponaty zostały opatrzone podpisami w języku polskim i angielskim. Tytuły, które sam Hasior niechętnie umieszczał, pragnąc, aby widz sam domyślał się nadanych kompozycjom znaczeń – ułatwiają odbiór idei twórcy.

Agata Nowakowska-Wolak
konserwator zbiorów Muzeum Tatrzańskiego
im. Dra Tytusa Chałubińskiego