Galeria w zakopiańskim Jasnym Pałacu pękała w szwach. Tak wielu miłośników góralskiego folkloru i sztuki przez wielkie S zechciało przyjść na wernisaż wystawy poświęconej twórczości Władysława Trebuni Tutki.

A to za sprawą otwartej w środę wystawy „Freski i witraże Władysława Trebuni Tutki w obiektywie Jerzego Z. Kosiuczenki. Sylwetkę autora prac fotograficznych – fizyka, chemika, naukowca z Politechniki Warszawskiej, którego pasją są góry i ich mieszkańcy, zaprezentował Jerzy Tawłowicz. Na spotkaniu licznie zjawili się miłośnicy Tutkowej twórczości. Nie mogło zabraknąć góralskiej muzyki w wykonaniu trzypokoleniowej już kapeli Tutków.

Senior rodu Władysław Trebunia Tutka, przez ks. prof. Józefa Tischnera zwany „podhalańskim Platonem”, znany jest ze swych dwóch pasji: muzyki i malarstwa. Przypomniał, że plastyką fascynował się od najmłodszych lat. Uczył się rysować od starszego brata Henryka. – Rysował dużo i szybko. Śmieszne scenki rodzajowe, humorystyczne. Szybko zacząłem go naśladować – mówi Władysław Trebunia Tutka. Uzdolnienia w tym zakresie wykazywał też jego drugi brat, Stanisław i ojciec. Swe talenty jednak rozwijali w rzeźbie. A Władysław doskonalił rysunek w Krakowie. Tu ukończył liceum plastyczne, a potem Akademię Sztuk Pięknych Wydział Tkaniny Artystycznej w pracowni prof. Anny Rudzkiej-Cybisowej, żony Jana Cybisa.

Jak dotąd pan Władysław pokazał swoje prace na 35 wystawach zbiorowych i 20 indywidualnych. Prezentował na nich to, co najbardziej ceni: tkaniny i witraże, większe kompozycje ścienne. Bo ich projektowanie wymaga dużo więcej uwagi i pracy, niż np. namalowanie pejzażu. Mobilizuje do twórczego rozmachu.

Jest autorem oryginalnej polichromii w kościele parafialnym w Poroninie, kompozycji o tematyce sakralnej w kościołach w Skrzypnem, Cichem, Gliczarowie, Murzasichlu, kaplicy w Białym Dunajcu i Stasikówce. Jego dziełem są wnętrza kościołów w Skrzypnem oraz Bańskiej Górnej. Te ostatnie wykonał we współpracy z synem Krzysztofem – architektem. Witraże „Święci Polscy” można podziwiać w kościele parafialnym w Skrzypnem, a „Dwunastu Apostołów” u ojców Salwatorianów w Zakopanem.

Za swą najlepszą tkaninę uważa abstrakcyjny cykl „Śpiący rycerze w Tatrach”, z witraży najwyżej ceni cykl „Święci polscy”, obejmujący osiem dużych okien. Przedstawieni są w nim polscy święci od św. Wojciecha, do św. Andrzeja Boboli.

Rafał Gratkowski