Dulcynea Helena Warszawska prócz troski o gibkość ciał sportowców, amatorsko oddaje się poezji. W kwietniu ubiegłego roku w liście do prezydenta RP posłała wiersz. \"Tyle pracy dla Rodaków/ To jak w dzień postawić Kraków! - pisze o Aleksandrze Kwaśniewskim.

Czarno-biała fotografia w magazynie z lat 70. Opaloną na mahoń Helenę Warszawską obejmuje czarnowłosy Francisco Fernandez Ochoa, narciarz, złoty medalista z Sapporo.

Siostra śmieje się kokieteryjnie. Ma wielkie - modne wtedy - przeciwsłoneczne okulary.

Podpis: \"Zawsze uśmiechnięta, zawsze wesolutka, pocieszy cię w żalu, pocieszy cię w smutkach...\"

Fernandeza nie trzeba było jednak podnosić na duchu. Był u szczytu sławy - uwielbiała go cała Hiszpania.

W Japonii wywalczył pierwszy dla swojego kraju złoty medal na zimowych igrzyskach.

Warszawska zawsze kochała mieszkańców Półwyspu Iberyjskiego. W wywiadzie dla jednego z ogólnopolskich dzienników powiedziała, że na zakopiańskim festiwalu ziem górskich najwięcej życia wnosi ekipa hiszpańska.

\"Ja też wchodzę na scenę: śpiewam i gram na organkach. Wszyscy szaleją, jak mnie widzą, aż mi brak słów\" - zwierzała się dziennikarzowi.

Pod czarno-białą fotografią jest jeszcze informacja, że Fernandez czuł się podczas pobytu w Zakopanem jak u siebie w domu.

- Pan napisze o jej romansach. To są dopiero historie ciekawe - zachęcał mnie pod skocznią jeden z pracowników Centralnego Ośrodka Sportu.

Nie o tym jednak będzie ten tekst, bo Helena Warszawska zaciekle broni swej prywatności.

- Kiedy mnie jeden taki dziennikarz z Warszawy na wstępie wywiadu zapytał, ile mam lat, to ja mu na to: \"Kochanieńki, dżentelmeni dam o wiek nie pytają\" - mówi siostra dodając, że dziennikarzom nie powie z kim, kiedy i dlaczego.

Niewiele też oficjalnie wiadomo na temat zamiłowania siostry do kąpieli słonecznych.

Co jakiś czas słychać jednak tu i tam w Zakopanem, że ktoś przez przypadek zobaczył ją wygrzewającą się na leżaku w ogrodach COS-u.

- Czyś ty nagiej kobiety nigdy nie widział?! - dziwi się wtedy siostra.

Znana jest jednak przede wszystkim z tego, że od niepamiętnych czasów dba o rekreację sportowców w gabinecie odnowy biologicznej. Leczy kontuzje, obolałe mięśnie. Reguluje temperaturę w fińskiej saunie, nastawia siłę wodnych biczy.

Z otwartymi ramionami i kieszeniami pełnymi łakoci łapie wpadających na metę młodych zawodników na zawodach Koziołka Matołka.

Jak zauważa Halina Kraczyńska, dziennikarka spod Giewontu, niejednemu dziś sławnemu sportowcowi z Zakopanego opatrywała rozbite kolano, kiedy stawiał swoje pierwsze kroki na Memoriale Kornela Makuszyńskiego.

Siostry Heleny Warszawskiej nie sposób nie zauważyć na stoku. Obowiązkowo w kolorowym stroju, kapelusiku i pelerynie pod kolor, siostra a to zagrzewa dzieci do rywalizacji, a to wpada w ramiona Koziołka Matołka.

Każdy jej się kłania, wielu podchodzi, rozmawia, co raz częściej prosząc o autograf.

\"Szanowna Pani Heleno!!! Na wstępie pragnę Panią serdecznie pozdrowić. Piszę do Pani, ponieważ chciałbym tą drogą zdobyć autograf.

Mam 46 lat i wraz z żoną pomagam dzieciom zbierać autografy. Jest to nasze rodzinne hobby, mamy ich ponad 1000. W tym ponad 150 gwiazd sportu: Otylii Jędrzejczak, Ireny Szewińskiej, Adama Małysza, Roberta Korzeniowskiego, Renaty Mauer, Agaty Wróbel, Mariusza Czerkawskiego i wielu, wielu innych..

Wszystkie są ilustrowane zdjęciami z czasopism i foliowane. Uważam, że w naszej kolekcji nie powinno zabraknąć Pani autografu.

Z góry serdecznie dziękuję i życzę dużo zdrówka, szczęścia w życiu osobistym i wytrwałości.\" - list ten dotarł do siostry w maju ubiegłego roku.

Pisał Mirosław Piotrowski z Warszawy. Siostra chętnie spełniła jego prośbę i odpowiedziała na korespondencję.

Zrobiła nawet więcej, bo w postscriptum pan Mirek miał nieśmiałe życzenie: \"Wiem, że Darek Michalczewski jest w Zakopanem i możliwe, że spotka się z Panią. Jeżeli byłaby Pani taka miła i zdobyła autograf dla mojego syna Rafała, to spełniłaby Pani jego marzenie.\"

- Czy Pan widzi, jak mnie ludzie kochają! To niesłychane - dziwi się Warszawska.

Do Warszawy wysłano więc komplet podpisów. Pani Helena bez problemu zdobyła autograf sławnego boksera, bo wszystkich - także Tygrysa - traktuje jak własne dzieci.

- Czy ja go dobrze znam? Też pytanie! - obrusza się.

Razem z siostrą siedzę w gabinecie odnowy biologicznej. Pani Helena sięga po telefon, z pamięci wystukuje numer do pokoju Dariusza Michalczewskiego.

Wcześniej siostra poczęstowała mnie mandarynkami - sama je obrała. Dała banana i cukierka.

Przekonuję się, że opiekuńczość Heleny Warszawskiej to nie bajki.

- Darusia nie ma w tej chwili. Jest biedaczek taki ostatnio przygnębiony - mówi po chwili siostra i odkłada słuchawkę.

Później z czarnej skórzanej torebki wyciąga fotografię boksera w krótkich spodenkach i rękawicach. Dostała ją w podzięce za troskę.

Pani Helena jest na emeryturze, ale czasem dyżuruje w gabinecie. Ma czas, więc tworzy - pisze wiersze na cześć sportowców, dzieci i głów państw.

Niektóre z nich ujrzały światło dzienne na łamach gazet, jeden wydrukowaliśmy w grudniu w Tygodniku Podhalańskim.

Jednak niezliczone rymowanki zalegają w szafie. - Mam natchnienie wieczorami - przyznaje.

Siostrę przyprawiają o wenę podniosłe chwile. W ubiegłym roku Aleksander Kwaśniewski odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W mroźną niedzielę pod Wielką Krokwią obserwowały tę chwilę dziesiątki tysięcy kibiców.

Helena Warszawska napisała więc wiersz w podzięce za zaszczyt:

\"Cieszy Polska się sportowa,
Wielka Krokiew jest jak nowa!
Cieszą się sportowcy mili,
Ktoś ich wspiera w każdej chwili!
Wie to Polska, wie jak długa,
Wiemy, czyja to zasługa!
Wiedzą starsi, wie to dziecię,
Razem z żoną to w duecie,
By nas zmieścić w Europie,
Uwijają się w ukropie!

Pean na cześć prezydenckiej pary wysłano czym prędzej do stolicy. Podobno czytał go Aleksander Kwaśniewski.

Królowa Tatr - jak nazywają ją górale i Dulcynea z Ciudad Real - jak mówią o niej Hiszpanie, ceni przede wszystkim skromność.

Minimalizuje swoje zasługi, podkreśla, że brawa należą się całej ekipie Centralnego Ośrodka Sportu.

- To moja rodzina. Zastępuje mi własną, której nigdy nie założyłam - tłumaczy.

Zakopiańczyków chyba nie przekona. Jak napisała jedna z ogólnopolskich gazet, mieszkańcy miasta twierdzą, że najwyższy czas postawić siostrze Helenie pomnik.

\"A przynajmniej zastąpić jej postacią Sabałę siedzącego pod popiersiem Chałubińskiego.\" - czytamy w dzienniku.

Foto | Bartek Solik | Helena Warszawska - postać wielce kolorowa