Zakopiańczyk Andrzej Bargiel - skialpinista, biegacz górski, himalaista - wyróżniony został tytułem Ambasadora Fundacji Sportowcy Dzieciom.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"51297"}

Pierwszy człowiek na świecie, który wyszedł i zjechał na nartach z K2 dołączył tym samym do grupy ambasadorów Fundacji skupiającej przedstawicieli różnych sportów, m.in. skoczka narciarskiego Kamila Stocha, młociarkę Anitę Włodarczyk czy siatkarza Pawła Zatorskiego. Uroczystość odbyła się w restauracji Pod Kopcem, u stóp Kopca Kościuszki.

- Zjeżdżać z najwyższych szczytów świata na nartach? Szaleństwo! Niejeden pukał się w głowę. Na wszystko więc musiał zapracować sam.  Przeżywał chwile zwątpienia. Ciężko było dopiąć szczególnie finanse. Ale charakter i determinacja pozwoliły mu powoli przeć do przodu i robić to co najlepiej potrafi i co mu sprawia radość. Jako pierwszy odczarował stereotyp himalaisty-męczennika. Udowodnił, że powroty z najwyższych szczytów na nartach są możliwe. I nigdy nie robił tego dla fotki, którą mógłby się pochwalić. Jesteśmy przekonani, że z pomocą takiej osoby jak Andrzej łatwiej nam będzie przekonywać młodzież do aktywności fizycznej i sportu. Dziękujemy Andrzejowi, że dostrzegł nasz trud i do nas dołączył - tak Dariusz Mróz z Fundacji Sportowcy Dzieciom uzasadniał tytuł ambasadora Fundacji dla Andrzeja Bargiela.

Laureat Złotego Krzyża Zasługi, za rozwój polskiego skialpinizmu i promowanie imienia Polski na świecie, razem z liczną grupą dzieci z Zespołu Szkół w Stanisławicach udał się na zdobywanie najwyższych krakowskich szczytów: Kopca Piłsudskiego i Kopca Kościuszki.

- Mam dziesięcioro rodzeństwa. Potrafię się więc opiekować dziećmi i odpowiadać na ich wszystkie pytania - relacjonował wyprawę z najmłodszymi Andrzej Bargiel. - W dzieciństwie sam się buntowałem, bo szukałem swojego miejsca. Chciałem trenować, uprawiać różne sporty: piłkę nożną, jazdę na rowerze, na nartach. Ojciec wszystko negował. Dla niego sport był niepotrzebny, jakąś moją fanaberią. Nic z tego nie wynika i można sobie coś zrobić, mówił. Nawet jak wróciłem z K2 to tata nic nie powiedział tylko kazał mi jechać traktorem zwozić siano z pola. Mamie, która nieraz zamówi za mnie mszę, w ogóle nic nie opowiadam o swoich planach. Bardzo się stresuje. Gdybym jej powiedział, że za rok planuję kolejny zjazd, zamartwiałby się przez ten cały czas. Oczywiście, że czasem się boję. Strach to bardzo zdrowe uczucie.

Wyprawę zakończyła długa sesja zdjęciowa. Każdy uczestnik chciał mieć fotografię i autograf himalaisty. Niektórzy najmłodsi obiecali nawet, że na kolejną wycieczkę góry, ale takie prawdziwe, nie takie małe jak w Krakowie, w Gorce albo nawet w Tatry, namówią swoich rodziców.

opr. rav