Śpią w kanałach ciepłowniczych i starej kotłowni. Jeśli nie zostaną przygarnięte – zginą w trakcie wyburzania rudery po „Cepelii”.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"5163"}

Kulawą pies dopadł i poszarpał. Musiała dostać tabletkę przeciwbólową. Potem przez miesiąc zażywała leki. Kreseczka jest nieufna. Powoli do miski podchodzi Biało-szara. A za nią Żółtooka i Zielonooka. Pierwsze karmienie o 6.30 przeprowadza pani Władzia. Z 9 głodnych pyszczków, jakie regularnie zjawiają się przy zakładzie Auto-Tech, odpadł Jasio. – Sąsiadka go przygarnęła, leczy go z choroby. On będzie miał gdzie przezimować. Ale reszta naszych podopiecznych zginie w trakcie prac wyburzeniowych. Mogą przywalić je odłamki ścian. Albo zostaną pogrzebane żywcem w kanałach ciepłowniczych, biegnących pod zabudowaniami – mówi Dorota Piekacz.

Podrzutki

Zaczęło się od dwóch podrzuconych pod drzwi kociąt. W 2000 roku wraz z przyjaciółkami zaczęła opiekować się stadkiem bezdomnych kotów na terenie dawnych Zakopiańskich Warsztatów Wzorcowych „Cepelia”. Teraz Dorota w domu ma 5 kotów. A na Szymonach „dorobiła się” 30 czworonogów. Czwórka „kocich mam” dokarmiała potężną gromadkę. Za własne pieniądze leczyła, sterylizowała. Wynajęte od „Cepelii” pomieszczenie kosztuje 170 zł miesięcznie. Kobiety składały się razem na wszystkie wydatki. Przychylnym okiem na wieloletnią akcję dokarmiania patrzył pan Staszek z zakładu „Auto-Tech”. Ale z końcem czerwca rozpoczęła się rozbiórka „Cepelii”.  – Szybko okociłam wszystkich znajomych. Kilka kotów wzięli nawet przyjaciele z Krakowa. Szybko poszły do ludzi te bardziej oswojone. Wciąż pozostało osiem do wzięcia. – mówi Dorota. Wszystkie „kocie mamy” są wdzięczne za pomoc innych ludzi. I liczą na dobre serca wobec pozostałych „dzikusów”. Bez schronienia u dobrych ludzi zginą przywalone gruzem Teraz robotnicy wycinają kaloryfery, wymontowują okna, patroszą wszelkie instalacje. Ale niebawem zjawi się tu dźwig z wielotonową kulą do wyburzania ścian.

Polowania

Koty dokarmiane przez dobrych ludzi na Szymonach są na wpół dzikie. Trzy z nich da się pogłaskać. Reszta jest bardzo nieufna wobec dwunogich. Nic dziwnego. Do wybitnej kociej niezależności dochodzą złe doświadczenia. – Raz pod zakład autem przyjechał gość z labradorką. Wypuścił ją i miał świetną zabawę, bo zaczęło się polowanie na koty – denerwują się opiekunowie bezdomnych kotów. Skończyło się wielką awanturą. Dorota w ostatniej chwili uratowała kota z psiej paszczy. – Ludzie prędzej przygarną bezdomnego psa, zaopiekują się nim, bo szybko okazuje swą wdzięczność. A z kotami jest trudniej. Koty są bardzo niezależne i nie podporządkowują się do końca. Nawet wobec swych opiekunów i właścicieli. Dlatego niektórzy ludzie nie lubią kotów – mówi Bartłomiej Piekacz. I dodaje, że niektórzy robotnicy na Szymonach śmieją się z kocich mam. Gdy przychodzą z karmą, słyszą, jak pracownicy za nimi miauczą. Kierowcy ciężarówek trąbią, pukają się po głowach. Na szczęście nie wszyscy są bezduszni. Szef ekipy remontowej z Siemianowic Śląskich. obiecał już, że weźmie 2 koty. Zgłosił się też człowiek o dobrym sercu z Gutów. – Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że kotki, które nam pozostały na Szymonach, nie nadają się do mieszkań, ale byłyby szczęśliwe, mieszkając w przydomowych ogródkach. Jesteśmy przekonani, że codzienne obcowanie z  właścicielami spowoduje szybkie ich oswojenie – podkreślają karmiciele. Sami zaczęli polowanie. Na ludzi dobrej woli. Wydrukowali apele, które rozlepiają u weterynarzy i w uczęszczanych miejscach Zakopanego.

Pomoc

Nikt nie wie dokładnie, ile bezdomnych dachowców żyje w Zakopanem. Ale ich liczba idzie nie w setki, a w tysiące. – Na każdym osiedlu jest po kilkadziesiąt sztuk. Mnóstwo kotów jest pod „Warszawianką”, na Ciągłówce tak się rozmnożyły, że zdychają z głodu. A na Jaszczurówce działa koci morderca. Niedawno ten człowiek utopił kotkę z małymi – opisują kocie mamy.

 Pani Edyta dokarmia kocie piękności przy Drodze do Białego, a przy Szpitalu Powiatowym i na ul. Nowotarskiej przy Gimnazjum nr 1 wszyscy znają panią Krysię. Bo już z górą 20 lat dokarmia koty. – Wszystkie działałyśmy w Tatrzańskim Towarzystwie Opieki nad Zwierzętami. Ale wypisałyśmy się, bo to organizacja z małymi możliwościami. Po co płacić składki, skoro przez iks lat nie można nic uzyskać? Wszystko, co robiłyśmy dla kotów, robiłyśmy i robimy za własne pieniądze. Towarzystwo jest nam zbędne – podkreślają zgodnie karmicielki. Liczą tylko na siebie i wsparcie miłośników zwierząt.

Rafał Gratkowski