– Z roku na rok muzykantów ubywa, odchodzą na wieczną wartę – mówi Jan Karpiel Bułecka. 21 listopada w Zakopanem podczas XVII Muzykanckich Zaduszek wspominano nieżyjących podhalańskich muzykantów.

Od kilkunastu lat w jedną z listopadowych sobót do Zakopanego przyjeżdżają muzykanci z całego Podtatrza. „Muzykanckie Zaduszki” narodziły się w 1993 roku i są jedną z niewielu okazji do spotkania się muzykantów. Prezentują swoje ulubione nuty. Starsi zgodnie podkreślają, że na gęślach grają tak, jak ich jeszcze ojcowie w domu nauczyli. Grają dla siebie, dla rodziny, dla sąsiadów. Początkowo na Zaduszki zjeżdżało nawet dwieście osób ze skrzypcami, gęślami, basami. W tym roku było ich zaledwie kilkunastu. W spotkaniu biorą udział seniorzy góralskiej muzyki, chociaż nie brakuje również młodzieży. Przychodzą właśnie nie tylko zagrać, ale też podglądnąć innych. Tego roku najstarszym był Andrzej Tylka.

Muzykanci wspominają tych, którzy odeszli, a dla których muzyka stanowiła ważną część życia. A wśród nich Jana Krzeptowskiego Sabałę, Bartusia Obrochtę, Stanisława Chotarskiego, Tadeusza Giewonta, Władysława Zaryckiego.

– Muzyka góralska jest tradycją, która powinna być uszanowana. To jest zabytek podhalańskiej kultury. Są jeszcze muzycy pamiętający dawne czasy i to od nich młodzi powinni się uczyć – słychać było z sali.

„Muzykanckie Zaduszki” są okazją do wielu spotkań towarzyskich, podczas których rozmawia się o codzienności, przypomina dawne lata. Kończą się zwykle późnym wieczorem. – Kiedyś było nas tu ponad dwustu muzykantów. Impreza trwała nawet do 7 rano dnia następnego i nawet wtedy trudno się było rozejść. Czasem śnieg kurzył, był mróz – wspominał Jan Karpiel Bułecka, który prowadził tegoroczną imprezę. – Z roku na rok starych muzykantów ubywa, odchodzą na wieczną wartę. A przecież nie ma rodu góralskiego, z którego by się nie wywodzili muzykanci – dodał.

Jolanta Flach