Wojenna zawierucha przygnała ją do Zakopanego. Tu przez prawie 20 lat organizowała spotkania klubu dyskusyjnego Amicus. Właśnie minęło ćwierć wieku od śmierci Zofii Ozimińskiej.

Jej rodzina pochodziła z Krzeszowic i Bydgoszczy, ale większość życia pani Zofia spędziła pod Tatrami. Przed II wojną mieszkała w Bydgoszczy, do której z amerykańskiej emigracji wrócił jej ojciec. Gdy wybuchła II wojna światowa, jej matka próbowała ocalić przed Niemcami wojenny dobytek. Udało się wszystko załadować do pociągu, ale skład nigdy nie dotarł do Krzeszowic, gdzie mieszkała rodzina matki. W Krzeszowicach w czasie wojny pani Zofia pracowała w rezydencji Hansa Franka, generalnego gubernatora okupowanych przez hitlerowców polskich terenów. Później została wywieziona na przymusowe roboty do Austrii. Stamtąd wróciła chora na gruźlicę i jak wielu takich pacjentów po zakończeniu wojny leczyła się w kilku sanatoriach pod Tatrami.

Z Zakopanem związała resztę życia. Gdy jej stan zdrowia się poprawił, pracowała jako kadrowa w dyrekcji zakopiańskich sanatoriów w willi Żychoniówka przy ul. Sienkiewicza. Na emeryturze zaangażowała się w zakopiańskie życie społeczne. Pod egidą Towarzystwa Zdrowia Psychicznego w latach 70. ubiegłego wieku założyła dyskusyjny klub Amicus. Na odbywające się co dwa tygodnie w willi Poraj przy Krupówkach spotkania zapraszała wiele znanych osób ze świata nauki i kultury. Bywali tu historyk, znawca starożytności prof. Aleksander Krawczuk, zakopiański artysta Tadeusza Brzozowski, doktor inżynier Zbigniew Schneigert, autor projektu kolejki gondolowej nad potokiem Bystra, czy zmarła niedawno Julita Fedorowicz. Na spotkaniach wymieniano się poglądami, przedstawiano znane postacie, toczono zacięte spory. Wielu z uczestników tych spotkań odliczało dni do kolejnej soboty, kiedy można było znowu podyskutować w Poraju. Bywał na tych spotkaniach także znany zakopiańczyk, działacz Stowarzyszenia Przyjaciół Kasprowicza Aleksander Zaczyński, który w latach 90., gdy zaczął ukazywać się Tygodnik, był stałym gościem rubryki listy w naszej gazecie.

Zofia Ozimińska wszystkie te spotkania przez niemal 20 lat organizowała z wielkim zaangażowaniem i zupełnie społecznie. Dzięki swojej energii znajdowała sponsorów, którzy na spotkania kupowali chociażby ciastka. Kilka razy klub Amicus trafił do telewizyjnej Kroniki Krakowskiej. W latach 90., gdy Poraj ponownie znalazł się w prywatnych rękach, pomocną dłoń do starszych już osób spotykających się w ramach Amicusa wyciągnął ówczesny ks. proboszcz parafii św. Krzyża Stanisław Szyszka. Dzięki niemu spotkania przeniesiono do kościelnej zakrystii. W 1995 roku stan zdrowia Zofii Ozimińskiej nie pozwolił już na uczestnictwo w ostatnich spotkaniach klubu, ale i tak z pomocą telefonu dziarsko je organizowała. Zmarła 4 lutego 1996 roku, razem z jej odejściem skończyły się także dyskusje w klubie Amicus. Nie było już osoby, która podjęłaby się dalszego prowadzenia tych spotkań.

Gdy teraz, po latach, wpiszemy w internetową wyszukiwarkę imię i nazwisko Zofii Ozimińskiej, wyskakuje ono tylko w jednym miejscu w Roczniku Podhalańskim. Warto jednak, aby pamięć o takich osobach, które żyły jeszcze przed dobą internetu, zachowała się na dłużej.  

Paweł Pełka