Z zeschłych liści, źdźbeł traw, zasuszonych płatków kwiatów Ewa Fortuna tworzy obrazy. Swoje prace pokazuje na wystawie „Zapisane w czasie”, którą od 19 marca można oglądać w Galerii Władysława Hasiora w Zakopanem.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"8262"}

Jest to jubileuszowa wystawa z okazji 40-lecia pracy artystycznej Ewy Fortuny, dlatego ma charakter przekrojowy. Można na niej oglądać prace z całego okresu twórczości zakopiańskiej artystki – od najwcześniejszych po najnowsze.

Ewa Fortuna studiowała sztuki aranżacji w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na początku lat 70. trafiła do Zakopiańskich Warsztatów Wzorcowych „Cepelia”, w których przez 20 lat pracowała jako projektant tkanin. Gobeliny i kilimy jej projektu cieszyły się dużym powodzeniem na Zachodzie. Malarskie projekty, jakie tam tworzyła, stawały się obrazami, które później również prezentowała na wystawach.

Swoją przygodę z tkaniną Ewa Fortuna zaczęła od dużych formatów, wykonywanych techniką tradycyjną. Pokazywała je m.in. na wystawie w Galerii Władysława Hasiora, jeszcze za życia Mistrza. – Hasior nie chciał, abym towarzyszyła mu przy aranżacji wystawy i zawieszaniu prac. Kazał mi iść do domu. Kiedy przyszłam następnego dnia, zobaczyłam niektóre tkaniny zawieszone do góry nogami. Byłam przerażona, ale po zastanowieniu stwierdziłam, że dobrze wyglądają. To świadczyło pewnie o dobrej kompozycji – mówiła w czasie wernisażu Ewa Fortuna. Jej tkaniny o charakterystycznej fakturze, świetnie wykorzystującej szorstkość i koloryt owczej wełny, oraz abstrakcyjnej formie są rozpoznawalne od razu.

Z czasem artystka przeszła do miniatur tkackich. Zaczęła do nich wprowadzać elementy jedwabiu, lnu, mieszać techniki. – W miniaturach stosuję inny materiał – przede wszystkim cieńszą nitkę. Później zaczęłam prace ubarwiać roślinkami, w ten sposób zaczęły powstawać kolaże – wyjaśnia. Ewa Fortuna polubiła miniaturę, której pozostała wierna do dziś. Tworzy pejzaże z płatków kwiatów, źdźbeł traw, jesiennych liści i ziaren znalezionych podczas spacerów i wędrówek. Wszystkie ciepłe, emanujące spokojem, harmonijnie skomponowane, precyzyjne.

Są też pejzaże Ewy Fortuny malowane pastelą – w delikatnych kolorach, pełne subtelności, również wypływające z inspiracji tatrzańskim krajobrazem i przyrodą. Do nich także zaczęły się wkradać elementy roślinne – od pojedynczych do coraz bogatszych. To wszystko zaprowadziło Ewę Fortunę do samodzielnych kolaży, które artystka ostatnimi czasy tworzy. Powstały jedyne w swoim rodzaju zielniki niczym ze starego sztambucha. Chociaż rośliny są już dziś nieodłącznym elementem jej prac, dodatkowo wprowadza też nitki, koronki, bo nadal pozostała u niej fascynacja fakturą.

„Uratowane przez nią wysuszone liście, zetlałe koronki nie mówią o odchodzeniu, jesieni, przemijaniu – są ZAPISANE W CZASIE, opowiadają trwanie. Pogodne, zaprawione niekiedy szczyptą melancholii, krajobrazy Ewy to nie tylko obraz jej widzenia świata – to przede wszystkim zapis jego odczuwania” – pisze o pracach artystki Wawrzyniec Brzozowski.

Siłą wszystkich prac Ewy Fortuny jest kompozycja, bez zbędnych elementów i przegadania. Pokazywała je już na ponad 80 wystawach w kraju i za granicą.

Jolanta Flach