Wykonuje piękne fotografie dzikiej przyrody, pisze wiersze, jest przewodnikiem, a wszystkie te pasje zawarła w albumie "Dzikim tropem serca".

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"88574"}

W sobotę w willi "Oksza" w Zakopanem odbyło się spotkanie z Bożeną Wajdą zorganizowane przez Muzeum Tatrzańskie. Opowiadała ona o swoich pasjach związanych z przyrodą - fotografii i poezji. Chociaż najbardziej ukochała Tatry, to album "Dzikim tropem serca" zawiera też zdjęcia z Bieszczadów, Mazur, Puszczy Białowieskiej. Są one przeplatane bardzo osobistymi wierszami autorki. 

- Gdy pierwszy raz przeglądałem ten album pomyślałem, że Bożena ma jakieś tajne konszachty albo posiada zdolność komunikacji ze światem zwierząt, a przynajmniej z niektórymi gatunkami. Widać tu takie franciszkańskie podejście do zwierząt, co w tym okrutnym świecie, w którym żyjemy jest bardzo rzadkie i jest godne uwagi - mówił przedstawiając Bożenę Wajdę Maciej Krupa.

Autorka albumu mówiła, że przyroda jest naszym największym dobrem, powinniśmy o nią bezwzględnie dbać i szanować. Powtarzała, że zwierzęta w Tatrach dokładnie wiedzą, gdzie przebiegają szlaki i gdzie można spotkać ludzi. Jeżeli zejdziemy ze szlaku, zaburzymy to status quo, co może doprowadzać do niebezpiecznych sytuacji.

Jedno z dzieci, które brały udział w spotkaniu zapytało, jakie jest ulubione zwierzę autorki. Bożena Wajda odpowiedziała, że to czarny bocian  i było to pierwsze zwierzę, które sfotografowała jeszcze jako młoda dziewczyna. 

Wiersz pt. "Modlitwa" Bożeny Wajdy:

Daj mi Jezu, proszę

Dzikich jabłek koszyk

Tarki i jeżyny

Wiele mi nie trzeba

Woda, kromka chleba

Mroźne, śnieżne zimy

Uśmiech moich dzieci

Co radość roznieci

Co spokój przyniesie

Nie trzeba mi wiele

Piękny psalm w kościele

Cisza, która w lesie

Daj dużo miłości

Bez krztyny zazdrości

W upał chłodne cienie

I wszystkim co trzeba

Radość, pościel z nieba

Przytul naszą Ziemię

Pozwól mi skonać w lesie

Może być ciepły wrzesień

Ja bólu się nie boję

Zajrzę w głębokie jamy

A tam mój wilk kochany

Który ma oczy

Twoje