Koncert finałowy, zamykający Festiwal Wiosny Jazzowej, okazał się najmniej jazzowym. Dominowały rytmy i brzmienia bałkańskie, klezmerskie, węgierskie.

To była trzecia odsłona genialnego skrzypka. Kennedy współpracuje z zespołem Kroke już prawie 10 lat. Nagrali wspólnie płytę „East Meets East“ i koncertowali po całej niemalże Europie. Kroke zaczynał od muzyki klezmerskiej, z biegiem czasu wzbogacali brzmienie o elementy jazzowe i szeroko pojętej muzyki świata (word music), sięgając dalej na wschód, po orientalne brzmienia. Z Peterem Gabrielem nagrali muzykę do znakomitego australijskiego filmu Rabbit Proof Fence.

W Zakopanem zagrali z właściwym sobie impetem, proponując tematy muzyczne m.in. z Rumunii, Izraela, Węgier i Serbii. Tym razem Nigel był w roli „karnego” członka zespołu, nie dowodził, a tylko wzbogacał grą na skrzypcach fantastyczne, kołyszące melodie Kroke. Tomasz Kukurba, osiowy muzyk zespołu, zaskoczył nie tylko brawurową grą na altówce, ale przede wszystkim porywającą wokalizą w jednym z utworów. Inny, bardziej spokojny, rzekomo autorstwa Gorana Bregovica, Kennedy skomentował tak: „To doprawdy cud, że Goran żył już 300 lat temu i nadal ma się dobrze”. To była uczta z pokarmem muzyki ludowej prosto spod serca. Autentyczna i bezkompromisowa. Niestety, niewiele w oryginalnych kompozycjach można było dopatrzyć się improwizacji jazzowych, toteż w programie pojawiły się dwa utwory bardziej jazzowe, odbiegające od ludyczności. Zaskakujący był finałowy czardasz z niezwykłymi improwizacjami atonalnymi w stylu muzyki klasycznej (Reich, Zappa).

Nigel Kennedy wykonał 400% normy, grając trzy trudne koncerty i sprawując pieczę nad Festiwalem jako dyrektor artystyczny. Czy będzie z nami wiosną 2011 roku? Obiecuje Karłowicza. Czas pokaże, czy zagra go po swojemu i kiedy się z tym projektem uwinie.

Marek Tomalik