Po 20 latach sądowych przepychanek nadzór budowlany uruchomił procedurę wyburzania.

Głośna zakopiańska samowola budowlana zniknie z Małego Żywczańskiego. W tym miejscu wielokrotnie interweniowała policja, straż miejska, a sąsiedzki spór szybko przerodził się w wojnę toczoną przez inwestorkę Joannę J. z całym miastem. Sprawą nielegalnej budowy zajmowała się prokuratura, przerabiały ją też kolejno sądy administracyjne, cywilne i karne wyższych i niższych instancji.

- Zaczęło się dwadzieścia jeden lat temu - mówi Eugeniusz Tasz, sąsiad samowoli postawionej u zbiegu ulicy Struga i Małego Żywczańskiego. - Teraz jest ostateczna decyzja rozbiórki, inwestorka się nie odwołała, decyzja jest prawomocna, a budynek przejął administrator sądowy. Ta pani się już tu nie pokazuje. Może w zeszłym roku dwa razy była. Zawsze ze ślusarzem, żeby się włamać i wymienić zamki, które założył zarządca sądowy.

Przypomina, że konflikt z nową właścicielką działki narastał stopniowo, by wybuchnąć z największą siłą w momencie, gdy zabudowała działkę nad potokiem wielkim pensjonatem. To był jednak dopiero początek gehenny. W kolejnych latach Joanna S. samowolnie przestawiała znaki drogowe, zawężała przejazd, budowała ogrodzenie równo z pasem jezdni, a nawet wraz z ekipą robotników próbowała przegrodzić drogę betonowym murem. Wydarzenia i spory toczące się w trakcie inwestycji opisywaliśmy wielokrotnie.

Joanna J. twierdziła, że kupiła działkę, przez którą przebiega droga i most postawiony przy okazji organizacji zawodów FIS w 1962 roku. Wzywała miasto do zamknięcia przejazdu przez jej działkę. Nie przejmowała się kolejnymi nakazami rozbiórki i wyrokami sądowymi.

Wielokrotnie groziła sądem naszej redakcji, kolejnym dziennikarzom, którzy przez lata opisywali sprawę jej nielegalnej inwestycji. Twierdziła, że będzie domagać się wielomilionowych odszkodowań. - Myśmy też mieli taką sprawę - przypomina Eugeniusz Tasz. - Zażądała od nas przed sądem sześciu milionów złotych, groziła, że nas zniszczy. Bałem się, tak po ludzku. Bo nie wiem, jakie ta pani ma powiązania w stolicy.

Dlatego zrobił wszystko, by sprawa sądowa odbywała się w miejscu popełnienia przestępstwa, a nie w Warszawie. Sąd w Nowym Sączu w całości odrzucił roszczenia inwestorki. - Uniewinnił nas, jej pozew odrzucono. A Wojewódzki Nadzór Budowlany przesłał po pięciu latach sprawę do Zakopanego - podsumowuje Eugeniusz Tasz.

Jego słowa potwierdza Jan Kęsek, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w Zakopanem. - Przystępujemy do postępowania rozbiórkowego, ponieważ wydana przeze mnie w 2016 roku decyzja o rozbiórce została utrzymana przez nadzór wojewódzki, a inwestorka nie złożyła skargi do sądu administracyjnego - podkreśla Jan Kęsek.

Jednak to nie oznacza wcale, że rozbiórka ruszy z kopyta. Po pierwsze Urząd Skarbowy musi podjąć próbę ściągnięcia z inwestorki grzywny nałożonej przez PINB "celem przymuszenia do rozbiórki". Dopiero po tej operacji nadzór, jako inwestor zastępczy, będzie mógł prowadzić rozbiórkę. Takie są w Polsce procedury. Kłopot w tym, że owa grzywna to jedna z wielu należności ustawionych w kolejce u komornika sądowego. - Ta pani miała szereg różnych spraw sądowych, które przegrała i ludzie czekają na zasądzone im pieniądze - przypomina Eugeniusz Tasz. Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego wylicza, że czas oczekiwania w tej "kolejce" wynieść może od kilku do nawet kilkunastu miesięcy.

To nie jedyny problem. Według kosztorysów opracowanych kilka lat temu na przeprowadzenie prac rozbiórkowych potrzeba minimum 300 tys. złotych. Bo zgodnie z polskimi przepisami budynku nie można wyburzyć, jak to się robi w innych państwach. - U nas nie ma czegoś takiego jak konfiskata mienia. Dlatego nie możemy wezwać kuli, rozburzyć budynku i usunąć gruzu, tylko starannie wymontować wszystkie okna, poszczególne elementy i materiały budowlane, bo należą do inwestorki - wyjaśnia kłopotliwą procedurę inspektor Kęsek. I obiecuje wystąpić o pieniądze na rozbiórkę do wojewody.

rav