Symboliczny życiorys Antoniego Słonimskiego stał się kanwą barwnej teatralnej opowieści. Korowód ponad trzydziestu postaci na karuzeli historii XX wieku buduje poetycką Wieżę Babel.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"964"}

We czwartek 8 maja na Scenie Atanazego Bazakbala zespół Teatru Witkacego zaprezentował nową sztukę: \"Antoni S., czyli Wieża Babel\" Waldemara Okonia w reżyserii Piotra Łazarkiewicza.

– Piękna, ale trudna sztuka – to pierwsze opinie o premierze, jakie usłyszałem, gdy umilkły brawa. Rzeczywiście, od widza wymagana jest nie tylko podstawowa wiedza na temat burzliwych czasów okresu Polski międzywojennej. Potrzeba zainteresowania twórczym życiem Antoniego Słonimskiego, bo na niego ustylizowano bohatera przedstawienia - Antoniego S., w którego wcielił się Krzysztof Łakomik.

Krytycy teatralni – np. Tadeusz Nyczek, podkreślają, że dawno nie mieli do czynienia z tak błyskotliwą sztuką. Nic dziwnego, bowiem jej autor, Waldemar Okoń (wrocławianian, rocznik 1953), stworzył poetycką wypowiedź na bazie setek faktów, zawartych we wspomnieniach, listach i recenzjach. Zaserwował publiczności serię metaforycznych obrazów, w których na tych samych prawach są postacie z bajek, opowiadanych w dzieciństwie przez ojca, jak i prawdziwi przyjaciele Antoniego Słonimskiego.

Z tych obrazów budowany jest na scenie życiorys Antoniego S. – poety grupy Skamandra, Antoniego S. – dramaturga, Antoniego S. – autora żartów kabaretowych, Antoniego S. – felietonisty, Antoniego S. – Żyda, Antoniego S. – Polaka. Autor rysuje postać tragikomiczną, bo osadzoną w realiach historii, zaplątaną w wielkie wydarzenia i zwykłe wypadki domowe. I jest to postać symboliczna, oddająca szaleństwa wieku XX, a pomimo swej niezwykłości i wielkości zda się mieć w sobie coś z kafkowskiego Józefa K. Pokazuje, że walec historii przetacza się jednakowo po wielkich i małych.

W postać ojca Antoniego S. wcielił się Krzysztof Najbor, Matkę i Towarzyszkę Bronstein zagrała Dorota Ficoń, Katarzyna Pietrzyk i Bartłomiej Chowaniec to odpowiednio Brat Polatkiewicz I i II, Marek Wrona to Stryj Józef, Krytyk i Uczeń III, Krzysztof Wnuk zagrał Dziadka, Krytyka II, Ucznia IV, Starego Żyda, Potakiewicza, Kogucińskiego i Krzykarza, Jaga Siemaszko zagrała Franciszkę i Krzykaczkę, Adrianna Jerzmanowska to Robotnica, Poetessa, Amerykanka, Uczeń I i Młoda Żydówka, Joanna Banasik to Robotnica II, Poetessa II, Uczeń II, Pływaczka Dowolna, natomiast Andrzej Bienias wystąpił jako Admirał Nogi, Amanullah, Koguciński II, Młody Poeta, Młody Żyd, Spiker Radiowy i Wsuń (aktor japoński).

Brawami za scenografię nagrodzono Katarzynę Sobańską z asystentką Jolantą Solską, za muzykę Antoniego Łazarkiewicza, za oświetlenie Wojciecha Todorowa i naturalnie za reżyserię – Piotra Łazarkiewicza.

Rafał Gratkowski

***

Waldemar Okoń – poeta, historyk sztuki, krytyk artystyczny. Opublikował m.in. zbiory studiów poświęconych sztuce XIX wieku w książkach \"Sztuka i narracja\" (1988), \"Alegorie narodowe\" (1992), \"Sztuki siostrzane\" (1992), \"Wtajemniczenia\" (1996), \"Stygnąca planeta\" (2002). Wydał również tomy poezji: \"Wiersze północne\" (1989), \"Poematy nadziemne\" (2000), \"Stonehenge\" (2001), \"Wersy dla Orfeusza\" (2003), \"Księga wersów (2004)\", scenariusz widowiska teatralnego pt. \"Antoni S., czyli Wieża Babel\" (1995), monografie \"Jan Matejko\" i \"Stanisław Wyspiański\" (1998) oraz \"Kresy w malarstwie polskim\" (2006). Stypendysta Fundacji Lanckorońskich i Funduszu Pomocy Niezależnej Literaturze i Nauce Polskiej, zdobywca Nagrody im. Ks. Szczęsnego Dettloffa, trzykrotny laureat Nagrody Ministra Edukacji Narodowej; od 1996 roku członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Obecnie pracuje w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego.