Henryk Ratajczak jest chyba największym nieformalnym góralsko-polskim ambasadorem w kraju Napoleona, do 1989 r. organizował akcje pomocy dla mieszkańców naszego regionu, po upadku komuny przyjeżdża nad Wisłę z grupami Francuzów.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"97801"}

Henryk Ratajczak to Francuz, urodzony w kraju nad Loarą, z polskimi korzeniami. Świetnie mówi po polsku, rodzice posłali go do przedszkola z językiem polskim, potem były też różne kursy. - Urodziłem się w maju 1947 roku w les Gautherets, w polskiej rodzinie górniczej. Rodzice byli wielkimi patriotami. Pierwszy raz w Polsce byłem, gdy miałem 12 lat, w roku 1959 r. Było to niesamowite dla mnie wydarzenie, także ze strony logistycznej - przyznaje przy kawie w Nowym Targu Henryk Ratajczak. 

Do Polski wraca na początku lat 80. XX wieku. Ma ze sobą wtedy "bagaż" bardzo dużych rozmiarów, czyli dary pomocy żywnościowej, odzieży. - Odkąd sięgam pamięcią moje życie było od zawsze związane z pomocą innym. Uśmiech dzieci i wdzięczność dorosłych były dla mnie czynnikami motywującymi do dalszego działania. W moich myślach zawsze przewijał się ten sam temat - jak pomóc udręczonej ojczyźnie, jak pomóc innym, których los nie obdarzył hojnie - wzrusza się nasz rozmówca. Łącznie do Polski udało się wysłać w tamtym czasie 30 pełnych ciężarówek.

Pan Henryk założył Komitet Pomocy Polsce (KPP), któremu przewodniczył od początku. -Pomogliśmy w budowaniu kościoła w Olczy, uratowaliśmy życie uczennicy zakopiańskiej szkoły sportowej, która umierała. W Polsce nie było leków, a we Francji ten lek był dostępny, wiec w dwa dni dzięki pomocy LOT udało się dostarczyć lek i teraz ta kobieta jest żoną i matką - wspomina Henryk Ratajczak. Spieszyli z pomocą także szkole na Olczy i Szpitalowi Powiatowemu w Zakopanem.

jg

Więcej w jednym z najbliższych wydań papierowych TP