Słynni górale Bartuś Obrochta i Klimek Bachleda kłusowali w Dolinie Rybiego Potoku. Leśniczy Dziadoń karał ich za to, a hrabia Zamoyski oddawał pieniądze za kary. Wszystko po to, aby Morskie Oko zostało w Polsce.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"98670"}

Starosta Piotr Bąk i Helena Buńda, dyrektor Tatrzańskiej Agencji Promocji, Rozwoju i Kultury składali dziś kwiaty i zapili znicze na grobach osób, na cmentarzu w Zakopanem, które przyczyniły się do wygrania sporu o Morskie Oko. Wyrok zapadł 13 września 1902 roku przed Międzynarodowym Sądem Rozjemczym w Grazu. Wyrok w sporze między Węgrami a Galicją przyznawał niemal wszystkie sporne ziemie stronie polskiej. Był to też koniec sporu między dwoma wielkimi posiadaczami ziemskimi księciem Christianem Hohenlohe i hrabią Władysławem Zamoyskim. Prowadzili oni w rejonie Morskiego Oka swoiste wojny podjazdowe.

Główne uroczystości wygrania sporu o Morskie Oko odbędą się w niedzielę w Bukowinie, ale już na zakopiańskim cmentarzu złożono wiązanki kwiatów m. in. na grobach Aleksandra Mniszka Tchorznickiego, sędziego, który w sporze reprezentował Galicję, a także Bartusia Obrochty, muzykanta przewodnika i Klimka Bachledy, pierwszego ratownika górskiego. Jak mówił dziś na cmentarz Piotr Bąk, starosta tatrzański, górale ci byli wynajmowani do kłusowania w rejonie Doliny Rybiego Potoku na Żabim Szczycie. Później leśniczy Jędrzej Dziadoń łapał ich na gorącym uczynku, a za zasądzone kary zwracał im pieniądze hrabia Zamoyski. - Wszystko po to, aby przed trybunałem mieć dowody na to, że w rejonie Morskiego Oka rządy sprawuje Zamoyski - mówił dziś na cmentarzu starosta Piotr Bąk.